De Sneeuwmannen en de elf Liano Door Dries en Annelies

Hey lieve lezer van Mels Day, vandaag heb ik weer een kort verhaal voor jullie geschreven door Dries en Annelies. Zij stellen zich hieronder aan je voor.

Wij zijn een koppel dat houdt van boeken en schrijven. Vol passie bedenken en schrijven wij samen fantasieverhalen. Dries is auteur en Annelies schrijft mee. In opdracht van Dries maakt Annelies bijhorende illustraties. Wij hebben allebei autisme, maar dankzij deze beperking kunnen we onze talenten ten volle uiten.

Dries Gilliaert (24 oktober 1990) woont in Oudenburg. Hij heeft reeds vijf (verschillende soorten) boeken geschreven. Naast acteren is schrijven zijn uitlaatklep. Als het hem te veel wordt, dan schrijft hij alles van zich af. Hij draagt ook regelmatig poëzie voor en is van plan om dit in de toekomst af en toe ook eens samen te doen met Annelies. Dit voorjaar droeg hij nog poëzie voor in een dansvoorstelling, waarbij dansers ritmisch bewogen op zijn poëzie.

Annelies Gorrebeeck (11 augustus 1994) woont in Boechout. Zij is een rustige, kunstzinnige persoon. Tekeningen maken doet ze mega graag. Dankzij haar autisme is tekenen en schrijven een van haar passies. Zij werkt alles uit tot in detail. Doordat ze veel fantasie heeft, is ze de bedenkster en schrijfster van fantasieverhalen. Zelf boeken lezen doet ze ook graag, zowel informatieve boeken als verhalen spreken haar aan. Kunst maken is haar uitlaatklep. Als het haar te veel wordt, dan schrijft of tekent ze alles van zich af. Ze creëert eigen en unieke creaties!

De Sneeuwmannen en de elf Liano

Op een nacht voor Kerstmis stond in een bos een sneeuwman, die luisterde naar de naam Olfie. Hij was erg droevig, want door een storm waren zijn vrienden kapot gewaaid. Nu stond hij daar helemaal alleen op die open plek in het bos, hij had niemand anders meer. Tussen de bomen vloog Elf Liano speels en lieflijk in de lucht. Zodra hij de sneeuwman opmerkte, blies hij een glinsterende wolkenzucht. Liano was een winterelf met lange blauwe vleugels. Hij droeg een blauw elfengewaad en had kort zwart haar. Liano zag de sneeuwman wenen en vroeg zich af wat er scheelde. Hij vloog naar de sneeuwman toe. Ze stelden zichzelf kort aan elkaar voor.

‘Waarom ben je zo droevig?’ vroeg Liano nieuwsgierig en bezorgd.

‘Omdat mijn vrienden allemaal verwoest zijn door de zware storm van eergisteren. We waren zo gelukkig samen en praatten zoveel met elkaar. Nu ben ik helemaal alleen en morgen is het Kerstmis,’ zei Olfie droevig. ‘Ik voel me zo eenzaam.’

‘Dat is inderdaad niet leuk. Ik begrijp je volledig en zal jou uit de nood helpen. Doe je ogen eens dicht.’

Liano legde zijn arm op Olfies schouder. De sneeuwman gehoorzaamde de elf en terwijl Olfie zijn ogen dicht had, zorgde Liano er met zijn elfenmagie voor dat alle verwoeste sneeuwmannen herrezen.

‘Doe je ogen maar terug open,’ zei Liano.

Olfie kon zijn ogen niet geloven. Zijn vrienden leefden! Ze waren nu in totaal terug met zeven sneeuwmannen. Ook al noemden ze zichzelf sneeuw”mannen”, toch kende de groep maar liefst drie sneeuw”vrouwen”. De mannen noemden Wintie, Sneeuwie, Rillo en Olfie. De vrouwen noemden Hagelisa, Kristalia en Koudia. Het olijke sneeuw-zevental droeg een sjaal – bij iedereen was dit een andere kleur – en een zwarte hoed. De hoed van de vrouwen was voorzien van een glinsterende bloem. Hun ogen en glimlach waren van knopen en hun armen waren gemaakt van takken. Het was een leuke groep sneeuwmanvrienden onder elkaar.

‘Oh, we zijn terug samen,’ zeiden ze blij in koor. ‘Wat leuk.’

‘Daar heeft deze elf voor gezorgd,’ vertelde Olfie aan zijn vrienden.

Liano was trots op zijn elfenkunde en stelde zichzelf voor aan de vrienden van Olfie. Samen met Olfie vertelde hij hun het volledige verhaal van wat er was gebeurd en hoe Olfie zich had gevoeld.

‘We zijn je zo dankbaar.’

De sneeuwmanvrienden glansden in hun sneeuwgewaad. ‘Wil je graag samen met ons mee Kerstmis vieren?’ vroegen ze aan de elf Liano.

‘Ik heb dat met veel liefde gedaan, jullie terug bij elkaar gebracht, en ja, natuurlijk wil ik graag met jullie Kerstmis vieren. Ik zal er zelfs voor zorgen dat het een Kerst wordt die jullie nooit zullen vergeten.’

‘Hoe dan?’ vroeg Olfie aan zijn nieuwe vriend.

‘Dat zul je wel zien, Olfie.’

Liano vloog over de zeven sneeuwmannen en liet over elke sneeuwman wat elfenstof dwarrelen. Nu konden ze zelfs stappen, ze hadden voeten van takken en waren heel erg blij.

De volgende dag besloten ze een Kerstfeest voor te bereiden. Ze verdeelden zich over drie groepen van twee sneeuwmannen per groep.

‘Ik zal samen met Wintie vruchten gaan zoeken die we kunnen eten,’ besloot Hagelisa.

‘Dan zal ik samen met Sweeuwie versiering voor aan de bomen gaan zoeken,’ zei Kristalia.

‘Wij zullen dan hout gaan sprokkelen voor een mooi vuur,’ zeiden Koudia en Rillo.

‘Dat is goed,’ zeiden Olfie en Liano in koor. ‘Wij blijven hier en brengen hier alles in orde.’

’s Avonds rond vijf uur kwamen de drie groepen allemaal terug samen, op de plek waar ze het feest zouden houden en waar Olfie en Liano reeds voor een tafel met acht stoelen hadden gezorgd. Ook stond er een prachtige kerstboom die gezellig versierd was, met warme belichting, kronkelende slingers, magische kerstballen en leuke figuurtjes. Ze hadden een volledige dag nodig gehad om hun Kerstfeest voor te bereiden.

‘We zijn klaar met de volledige voorbereiding,’ zei Olfie, die samen met Liano hierover de leiding had genomen.

‘Inderdaad,’ zeiden zijn vrienden in koor.

‘We kunnen beginnen met vieren,’ zei Liano.

Samen met de andere sneeuwmannen en Liano beleefde Olfie een Kerst die hij nooit zou vergeten. Het werd een betover
end,
leuk, lekker feest met aan de bomen zelfs versiering en een
knisperend, gezellig
vuur dat Liano maakte met zijn elfenkracht. Het leek wel op echt vuur, maar het was niet warm, dus niet gevaarlijk voor de sneeuwmannen. Ze beleefden een
betoverende
Kerst en bleven hun leven
lang
nog bevriend met de super lieve elf Liano.