Kort verhaal Secret Santa van Nina Winter

Hey, lieve lezer van Mels Day, vandaag heb ik weer een kort verhaal voor je in de 24 dagen tot kerst blogs! Dit verhaal is geschreven door Nina Winter.

Nina Winter (‘90) is een fervent lezer, kampioen in onnodige dingen kopen en houdt van goed eten. 

Als ze niet schrijft, leest, eet of shopt, is ze thuis met haar dochter en twee konijnen. Ze groeide op in een klein dorp, is een paar keer verhuisd en daarna geëindigd in Haaksbergen. In 2025 debuteerde ze met haar novelle Zomerlicht.

Ik wens je heel veel leesplezier 🙂

De lootjes & de koffiekloof 

Mijn blik glijdt over de schaal vol kerstballen en papiertjes. Het lijkt meer op een knutselproject van een kleuter dan decoratie. Ik leun tegen het bureau en neem een slok van mijn koffie – gingerbread latte met havermelk en extra slagroom. De geur overstemt bijna die van speculaas en bitterballen die Sam snel heeft gefrituurd voor de wekelijkse vrijdagmiddagborrel.  
De plastic schaal staat midden op de tafel, te glimmen onder de tl-balken alsof het een heilige relikwie is. Sam staat er naast met zijn armen over elkaar gevouwen. Zichtbaar trots op zijn eigen organisatievermogen. Sam is onze teamleider en heeft zichzelf omgedoopt tot ‘kerstvader’ van het team.  
‘Oké mensen,’ zegt hij, met de opgewektheid van iemand die net een kerstcommercial heeft ingesproken. ‘Het is weer zover. Secret Santa 2025! Het budget is vijftien euro. Geen cadeaubonnen, geen flauwe grappen met plakband. Ik kijk naar jou, Guus.’ 
Guus heft zijn handen omhoog alsof hij zich overgeeft. ‘Eén keer laat je iemand drie kwartier een doos openpeuteren en je wordt direct tot Plakband-Guus omgedoopt…’ 
Emma giechelt, de glitters waarmee ze zich feestelijk heeft opgemaakt zitten inmiddels ook op haar beker chocolademelk. ‘Dat was wel echt iconisch, Guus. Je had de ziel van Kerst in die tape gewikkeld.’ 
‘De ziel van Kerst, my ass,’ mompelt Guus, maar ondertussen glimlacht hij breed. 
‘Je zou bijna denken dat Sam die schaal zelf versierd heeft,’ fluister ik tegen Pien, die gniffelt en haar telefoon in de aanslag heeft om de ‘lootjestrekceremonie’ vast te leggen voor de bedrijfsinstagram.  
Sam klapt in zijn handen. ‘Kom op mensen, trek een naam en bezegel je lot!’ 
Ik steek mijn hand in de schaal, voel tussen de koude, glimmende kerstballen een opgevouwen papiertje en trek het er uit.  
Bodhi. 
Een zucht ontsnapt. Natuurlijk. Mister Zwarte Koffie Zonder Meuk himself. Zijn bureau is altijd opgeruimd alsof het door een interieurblad goedgekeurd moet worden. Zijn overhemd zit nooit scheef. Zijn espresso ruikt standaard alsof hij ergens in Milaan gebrand is door monniken. De man die glimlachend naar zijn Excelformules kijkt. 
Ik daarentegen drink mijn koffie met minstens drie pompjes siroop en een halve liter schuim. Mijn bureau moet ik dagelijks ontdoen van alle opgepropte papiertjes, snoepverpakkingen en rondslingerende pennen. Ik draag mijn haar in een rommelige knot en heb twee verschillende kleuren oorbellen in. 
‘Is alles goed, Roos?’ vraagt Sam, die een neus lijkt te hebben voor wanhoop.  
‘Ja, hoor,’ lieg ik. ‘Fantastisch.’ 
Aan de andere kant van de tafel giechelt Emma. ‘Ik heb een héél leuk iemand.’ Haar blik schiet even naar Guus, die net doet alsof hij het niet hoort.  
Sam glimlacht tevreden. ‘Zo, dat is de kerstgedachte. Iedereen blij. En nu, aan de glühwein!’ 

De stad, de mok & het plan 

Zaterdagmiddag. De stad glimt bijna van de vele kerstlampjes, en er hangt een geur van wafels en kaneel. Mijn muts heb ik half over mijn ogen getrokken, het is koud en mijn adem komt in wolkjes naar buiten. Wat koop je in godsnaam voor iemand die zwart-wit denkt in een wereld vol glitter? 
Ik passeer een boekenwinkel, een designshop, een zaak vol minimalistische plantenpotten. Alles waar ik een hekel aan heb, maar waar Bodhi goed op lijkt te gaan. En dan blijft mijn blik hangen in de etalage van De Bonenbaron. Daar prijkt de lelijkste mok die ik ooit in mijn leven gezien heb. Een gigantische beker met een rode 3D rendierenneus, een slinger met gekleurde lampjes in de rand en in glitterende letters: Espresso your ELF. 
Perfect.  
In de koffieshop ruikt het naar versgemalen bonen en kerstkoeken. Mijn blik glijdt even verlekkerd langs alle koffiesiropen die opgesteld staan in de wand.  
En dan hoor ik een stem. 
Een lage, kalme stem die ik dagelijks op kantoor hoor, ‘gewoon zwart, geen meuk.’ 
Ik draai me om. Daar staat Bodhi, aan de toonbank met zijn blik gericht op exact dezelfde afschuwelijke 3D rendiermok. 
Ben ik aan het hallucineren? Ik knipper even voor ik op hem afloop. ‘Wat leuk, jij hier. In een zaak die koffiesiroop verkoopt bij de liter.’ 
Hij kijkt op, zichtbaar betrapt, maar probeert nonchalant te klinken. ‘Ja, ik dacht… ik probeer eens wat nieuws. En ik ben op stap voor Secret Santa.’ 
Ik kruis mijn armen. ‘Toevallig voor iemand die graag hazelnoot-karamel met kaneel besteld?’ 
Zijn mondhoeken trillen even. ‘Misschien.’ 
De verkoper trekt een wenkbrauw op en kijkt van de één naar de ander. ‘Nog maar één van deze mok over, trouwens.’ 
Bodhi en ik kijken elkaar aan. Even broeit er een pure strijd in de lucht. Ik trek mijn wenkbrauw op. ‘Ik zag hem eerst.’ 
‘Niet waar,’ zegt hij kalm. ‘Ik overwoog deze al voor jij binnenkwam.’ 
‘Overwegen telt niet. Actie wel.’ En daarmee pak ik de mok van de toonbank, leg wat geld op de balie en schenk hem een verrukkelijk onschuldige glimlach. ‘Dankjewel, Bodhi.’ 
Ik loop achterstevoren de koffieshop uit. Het tasje triomfantelijk in de lucht houdend. En tot mijn grote verbazing glimlacht hij.  

Gezucht & gestraal

Maandag. 
Ik heb mijn beker nog maar net neergezet of Bodhi slaakt een diepe zucht. Hij zit tegenover me, intens iets in te tikken op zijn telefoon. Even later trekt hij bleek weg, alsof hij zojuist slecht nieuws heeft ontvangen. 
‘Alles goed?’  
Hij kijkt op, zichtbaar van mijn vraag geschrokken. ‘Hm? Ja. Ja, gewoon… druk.’ 
Ik frons, maar besluit het te laten gaan. 
Tegen de middag zit hij ineens zacht te vloeken.  
Dinsdag. 
Ik betrap Bodhi erop dat hij me aan het bekijken is terwijl ik mijn koffie drink. Niet zo’n snelle blik, maar echt kijken. Met een mengeling van focus en verwarring, alsof ik een ingewikkelde formule ben die hij maar niet lijkt te kunnen ontcijferen. 
Ik kijk terug. Hij wendt zijn blik af, zijn oren lopen rood aan. 
Guus merkt het ook op. ‘Bodhi, als je zo blijft staren, gaat de server vanzelf crashen.’ 
Iedereen lacht, behalve Bodhi. En ik voel tintelingen in mijn buik.  
Woensdag. 
Ik heb me verslapen, en heb daardoor geen koffie kunnen halen. Kut met peren. Nu zit ik te chagrijnen aan mijn bureau. 
Een kwartier later hoor ik zacht mijn naam. Als ik me omdraai, staat Bodhi achter me, met twee bekers in zijn hand.  
‘Je favoriet,’ zegt hij nonchalant, maar zijn blik verraadt een zekere nervositeit. ‘Hazelnoot-karamel met kaneel.’ 
Ik pak de beker verbaasd aan. ‘Dank je. Maar… hoe weet jij dat?’ 
Hij haalt zijn schouders op. ‘Je bestelt hem iedere dag. Moeilijk te missen.’ 
Mijn blik glijdt over zijn gezicht, naar dat kleine, onzekere glimlachje. ‘Je onthoudt dat soort dingen?’ 
‘Alleen de belangrijke.’ Zijn ogen worden groot, alsof hij beseft wat hij zojuist zei, draait zich om, en loopt weg.  
Ik blijf achter met de beker in mijn hand, en een nét iets te luid bonzend hart. Waar is die man mee bezig? En waarom geeft dit kriebels? 
Donderdag. 
Bodhi zit weer in zijn telefoon gedoken, glimlachend en fluisterend tegen zichzelf. Als ik hem even later passeer, is zijn glimlach wel erg breed, hij stráált bijna. Alsof hij zojuist de loterij heeft gewonnen.  
Ik kijk hem fronsend aan, maar voor ik ook maar iets kan zeggen heeft hij zijn telefoon al haastig in zijn broekzak gestopt.  
Die middag betrap ik hem er op af en toe naar me te kijken. Het is kort en geladen. En ik doe precies hetzelfde.

 De Kerstborrel & karaoke 

Vrijdag. De Kerstborrel.  
Het kantoor is onder de deskundige handen van Sam, zijn woorden, niet de mijne, veranderd in een zee van lampjes, glitterende sterren en foute kerstballen. Sam draagt een rendiergewei, Emma een trui met lichtjes die met iedere beweging die ze maakt, knippert en Pien is vooral erg druk met het filmen voor de bedrijfsinsta. Zelfs om de printer hangt een kerstslinger. 
Guus komt binnen in een kerstpak. Letterlijk. Het is groen met rode sterren, zit wel erg strak bi zijn schouders, en hij heeft glitters in zijn baard. ‘Je zei toch dress to impress?’ zegt hij trots, terwijl hij poseert naast de kerstboom. 
‘Je hebt dat dress-gedeelte iets te letterlijk genomen,’ grinnik ik. Ik draag een rode kokerrok, een felgroene trui met een satijnen strik op de rug en mijn gebruikelijke stoere enkellaarsjes. Mijn haar draag ik los in krullen, een zeldzaamheid, en ik voel me opvallend licht, bijna vrolijk zelfs. 
En dan komt Bodhi binnen. In een donkerblauw overhemd, mouwen opgerold. Zijn haar zit zoals altijd perfect. De man die niet aan kerst doet, heeft een speldje in zijn revers. Een piepklein zilveren rendier. 
‘Bodhi,’ zegt Guus verbaasd. ‘Zijn dat… glitters?’ 
‘Een subtiele glans,’ verbetert Bodhi hem droog. 
Ik grinnik. ‘Kerst met beleid, bedoel je.’ 
Hij glimlacht, een zeldzame, echte glimlach en ik voel mijn wangen warm worden. 
Iedereen zit in een kring met de cadeaus voor zich. Sam heft zijn beker warme chocolademelk waarvan de slagroom er zowat uitlekt. ‘Oké mensen, tijd om de ware gevers te ontmaskeren!’ 
Ik ben als eerste aan de beurt en schuif mijn pakketje naar Bodhi toe. Hij pakt het op een uiterst zorgvuldige manier uit, iedere vouw moet precies los, alsof het een bom is die hij moet ontmantelen. Zijn gezicht verstart een fractie van een seconde als hij het cadeau heeft uitgepakt, en dan verschijnt er iets dat verdacht veel op een glimlach lijkt. ‘Fantastisch,’ zegt hij droog. ‘Precies mijn stijl.’ 
Gelach golft door de ruimte. ‘Drink daar straks je zwart zonder meuk maar uit!’ roept Guus lachend.  
Ik leun iets achterover, lichtelijk triomfantelijk, maar ook erg nieuwsgierig naar dat minieme twinkeltje dat nu in Bodhi’s ogen verschijnt. Hij geeft me mijn cadeautje en de verwarring slaat toe. Want zodra ik het papier ervan af heb, staar ik naar… dezelfde mok. 
Ik proest het uit. ‘Dit méén je niet!.’ 
Iedereen giert, zelfs Sam moet toegeven: ‘Dit is karmische symmetrie!’ 
Bodhi houdt zijn mok omhoog en tikt ermee tegen de mijne. ‘Blijkbaar hebben we toch meer gemeen dan je dacht.’ Zijn stem klinkt luchtig, maar zijn blik blijft net iets te lang op de mijne hangen.  
Ik lach, maar mijn hart slaat ongemakkelijk een slag over.  
Plots schiet er me iets te binnen. ‘Wacht, hoe… waar heb jij deze mok vandaan? Die winkel had er nog maar één!’ 
Hij haalt zijn schouders op, en heeft die typische kalme trek om zijn mond. ‘Klopt, jij had me net verslagen.’ 
‘Dus?’ Ik trek mijn wenkbrauwen op. 
‘Dus,’ zegt hij rustig, ‘heb ik de rest van de week online doorgebracht op obscure kerstwebshops, drie koffiezaken bezocht en er uiteindelijk eentje gevonden in Breda.’ 
Ik knipper met mijn ogen. ‘Je… bent naar Breda gereden… voor een mok?’ 
Hij glimlacht. ‘Voor de perfecte mok.’ 
Ik kan niet anders dan heel hard lachen. ‘En dan zeggen dat jij niets om kerst geeft!’ 
‘Ik heb nooit gezegd dat ik niets om kerst geef,’ zegt hij zacht. ‘Ik zei alleen dat ik geen siroop in m’n koffie wil.’ 
De rest van het team heeft inmiddels andere gesprekken opgepakt, maar er hangt iets tussen ons in. Een kleine, warme spanning. Iets dat niet onder de noemer Secret Santa valt.  
Even later, bij de karaoke sta ik met Emma en Pien te gieren bij het podium. Ik pak de microfoon. ‘Deze is voor alle koffieverslaafden die hun gevoelens niet kunnen uitspreken!’ roep ik als ik Last Christmas inzet.  
Het is vals, maar met volle overtuiging. En terwijl de rest meejoelt vang ik Bodhi’s blik bij de geïmproviseerde bar. Hij houdt zijn mok vast, jawel, die heeft hij bij zich, en kijkt naar me met een scheve, haast ondeugende blik.  
Zodra ik het laatste woord heb gezongen komt hij naar voren en neemt de microfoon van me over. ‘Ik haat karaoke,’ begint hij.  
‘Maar?’ Mijn wenkbrauw schiet omhoog. 
‘Er is één duet waar ik een uitzondering voor maak.’ 
De eerste tonen van Baby it’s cold outside beginnen en ik schiet in de lach. We zingen half vals en half fluisterend tegen elkaar. Mijn hand raakt af en toe de zijne tijdens het doorgeven van de microfoon en dat zorgt iedere keer opnieuw voor een elektrische stoot door mijn hele lijf.  
Het nummer is afgelopen, en we staan nét iets te dicht bij elkaar. Ik kijk naar hem op. ‘Koffie zonder meuk, hè?’ 
Zijn mondhoek trekt iets omhoog, en zijn blik valt op mijn lippen. ‘Alleen met een vleugje kerst.’ 
Ik tik mijn mok tegen de zijne. Buiten begint het zacht te sneeuwen, en voor een minimoment lijkt de wereld even stil te staan, op het ritme van onze ademhaling.  

Maandagochtendkoffie 

Maandagochtend. De geur van verse koffie hangt zwaar in de lucht, vermengd met after-kerstvermoeidheid en glitter die niemand van zijn kleding krijgt.  
Ik kom iets later binnen dan gewoonlijk, mijn haren in een rommelige knot en een brede sjaal om mijn schouders geslagen. Ik zet mijn koffie to-go op het bureau en knik een keer richting Sam. ‘Goedemorgen’  
Hij kijkt me over zijn bril heen aan. ‘Goed gezongen vrijdag, Roos.’ 
Ik trek een gezicht. ‘Er zijn filmpjes, hè? 
‘Er zijn altijd filmpjes.’ 
Ik loop naar het keukentje, open het kastje met de mokken en blijf even stil staan. Naast mijn eigen Espresso your ELF mok staat er nog een. Dezelfde. En ernaast: een Post-it, in Bodhi’s handschrift.  
Alleen voor zwart zonder meuk. 
Ik glimlach, bijt op mijn lip en kijk over mijn schouder naar de plek waar Bodhi staat. Hij bekijkt me met een onschuldig gezicht, dat me totaal niet overtuigd.  
‘Breda, hè?’ zeg ik zacht. 
Hij kijkt me aan met een scheve glimlach. ‘De rit was het waard.’ 
Guus, die toevallig langsloopt met een bak yoghurt in zijn hand, kijkt van de een naar de ander. ‘Oké,’ zegt hij droog. ‘Wie kan mij even uitleggen waarom jullie nu matching mokken hebben?’ 
Emma giechelt vanachter haar scherm. ‘Ik dacht al te zien dat er iets broeide bij Baby it’s cold outside.’ 
‘Hashtag teamromance 2025,’ mompelt Pien, terwijl ze een foto probeert te nemen. 
Ik rol met mijn ogen, maar kan een stiekeme glimlach niet onderdrukken. Mijn koffie to-go schenk ik over in de ELF mok. ‘Jij ook?’ vraag ik aan Bodhi. 
Hij kijkt op, zijn blik warm. ‘Alleen als jij het schenkt.’ 
Ik tik met mijn mok tegen de zijne. Het licht van de kerstboom weerspiegelt in onze mokken. Twee identieke mokken. Twee verschillende mensen. Eén onverwacht begin.

Lieve Nina super bedankt voor dit prachtige kerstverhaal

Liefs, Melanie

P.S Ik heb dyslexie en dit is een hobby blog. Gewoon mijn kleine plekje op het web waar ik mijn passie met jou als lezer deel. Ik heb nog de tijd, energie of het geld om elke blog taaltechnisch te laten nakijken.