Kerstornament met een speciale betekenis door Alieke

Hey lieve lezer van Mels Day, toen ik op zoek ging naar bloggers en auteurs voor mijn 24 dagen tot kerstblogs reageerde Alieke. Ze zei: “Ik wil wel meedoen, maar ik hou niet zo van kerst. Ik kan wel een blog schrijven over de verschrikking die Intratuin Duiven heet. Meteen daarachteraan zei ze: “Maar dat is vast niet wat je zoekt. Mijn antwoord was: waarom niet? Ieder persoon is anders en niet iedereen kan van kerst houden. Uiteindelijk is het een andere blog geworden die heel mooi en inspirerend is. Maar ik wil wel even benadrukken dat het ook oké is als je niet zo van kerst houdt!

Eerst had ik het plan om te schrijven over de verschrikking die Intratuin Duiven heet. Sinds ik in 2011 verhuisd ben naar dit plaatsje onder de rook van de ‘wolkenfabriek’, onder andere bekent van de IKEA en de grote Van der Valk als je op weg bent naar Duitsland, is mijn kerstgevoel steeds minder geworden. Ooit begon ik na 31 oktober al te stuiteren voor kerstbomen en lampjes, maar mijn brein is het kerstgevoel langzamerhand gaan associëren met files en ongekende hordes mensen. Toch, ergens diep in mij, zit gelukkig het meisje dat kerst heerlijk vindt. Gezellig aan de gourmet, de halve woonkamer ombouwen tot kerstdorp en kerststukjes bouwen door eerst de halve tuin leeg te trekken. Dus ik heb besloten mij niet langer te laten inspireren door de Scrooge (al blijft HUMBUG heerlijk om te zeggen) en een opbeurender stukje te schrijven voor dit leuke kerstblog van @Melsday.

Met mijn 37 jaar mag ik mij in de ogen van Jane Austen al bejaard noemen en als ik het over ‘vroeger’ heb voel ik mij soms ook zo. Maar vroeger dus -toen ik nog een klein, schattig, blond meisje was- was het vaste prik dat we na Sinterklaas de echte sparrenboom mochten optuigen voor kerst. Samen met mijn twee oudere broers, onder het toeziend oog van mijn moeder. De piek is over het algemeen de kers bovenop de taart, maar in ons gezin was dat ‘Het Chineesje’. Een kerstornament dat mijn moeder in de jaren ‘60 uit had mogen zoeken van haar opa en oma, toen zij zo’n schattig, klein meisje was. Pas als dit kleine mannetje veilig bovenin de boom hing was de kerstboom echt af.

Langzaam maar zeker verliet iedereen het ouderlijk huis en af en toe was het moeilijk om met kerst iedereen bij elkaar te krijgen. Maar er was een constant die bleef: Het tevreden ogende Chineesje hoog in de kerstboom, duidelijk te zien voor iedereen die op bezoek kwam.

In de loop van 2022 ging het helaas niet zo goed met mijn moeder. Ze werd vergeetachtig en onvast op haar benen. Na allerlei onderzoeken wisten de doctoren eigenlijk niet wat er met haar aan de hand was en scheepten haar af met: “U heeft een Milde Cognitieve Stoornis.” Maar naarmate de maanden verstreken kon je dat ´mild´ wel wegstrepen. Desondanks werd er gewoon kerst gevierd. De traditionele kerstlunch hielden we dit keer in Duiven, om mijn moeder niet te veel te belasten, maar bij haar thuis hing het tevreden Chineesje weer mooi in de boom.

Als kerst en oudjaar voorbij zijn en de grote ster aan de hemel is gezien door de Drie Koningen, dan is het tijd om op te gaan ruimen. Mijn moeder ging aan de slag om alle kerstspullen bij haar thuis terug in de dozen te stoppen. Toen sloeg het noodlot toe: het langgekoesterde kerstornament glipte uit haar vingers en spatte in tientallen glasscherven kapot op de grond.

Scherven brengen geluk, gaat het gezegde. Maar mijn moeder was zo verdrietig dat deze fijne kerstherinnering op deze manier aan zijn einde kwam. We grapten altijd dat het Chineesje over honderd jaar nog in de familie zou rondzwerven. Dat mooie idee was nu letterlijk uit elkaar geklapt.

Je kunt op zoek gaan naar vervanging. Google lens is magisch en we kwamen er zowaar eentje tegen, maar hij deze was toch net ietsje anders. ‘Ons’ Chineesje had de tand des tijds puntgaaf doorstaan. Maar het kraagje en hoed van dit ornament waren helemaal vervaagd en er zaten vlekken van oude sneeuwspray op zijn bolle buikje. (En daar 40 euro voor vragen in verband met #antiek…)

Het was duidelijk dat het verlies van Het Chineesje mijn moeder hoog zat. Ze sprak er regelmatig over, zelfs ver na de wintermaanden. Toen kreeg ik een ingeving: Mijn goede vriendin @Beaudelijne kan hele mooie dingen maken met fimoklei. Wat als zij hem na zou maken? Ik stuurde haar foto’s van het originele mannetje en zij ging aan de slag. Ondertussen besloot ik zelf ook een

poging te wagen met naaldvilten. Na een aantal mislukte pogingen, vooral omdat ik de textuur van de wol niet goed vond, vond ik zijde wol! Dit fijne spul heeft een prachtige glans, heel kerstwaardig!

In juni had ik een speciaal cadeau voor mijn moeders verjaardag. De tranen stonden in haar ogen toen ze het wollen Chineesje zag, hij was precies geworden als het origineel. Maar met het voordeel dat je deze zonder problemen kunt laten vallen. (Wel uit de buurt van de hond houden!) @Beaudelijne had haar eigen mooie draai aan Het Chineesje gegeven, deze stond met kerst prachtig te pronken in een zelfgemaakt kerststuk.

Eind augustus 2023 belandde mijn moeder op de spoedeisende hulp met uitvalsverschijnselen. Eindelijk werden er uitgebreidere onderzoeken gedaan en na 1.5 week kwam de diagnose: Een zeer zeldzame soort lymfoomkanker, die zich alleen in de hersenschors had gezet en daar maanden de tijd had gehad om te woekeren. Het soort tumor dat niet weggesneden kan worden. Bestralen zou meer kwaad dan goed doen, dus mijn moeder ging een traject in met zware chemokuren en een stamceltransplantatie. Na iedere drie weken chemo, waarbij ze in het Radboud in Nijmegen moest blijven, mocht ze een aantal dagen naar huis om ‘op adem’ te komen. Ook kerst mocht thuis gevierd worden. Kerstfan als ze is, en met hulp van mijn lieve stiefvader, werd er toch een kerstboom opgezet in deze moeilijke periode. Juist voor dat beetje licht in de duisternis. Wie mocht er bovenin de boom pronken? Het lieve wollen Chineesje!

Mijn dappere moeder werd in maart 2024 gelukkig ‘schoon’ verklaard. Met dank aan de kundige mensen van het Radboud in Nijmegen kunnen we samen genieten van de komende kersttijd. Met stiekem toch een bezoekje aan die superdrukke Intratuin te Duiven. 😉

Lieve Alieke bedankt dat je ons hebt meegenomen in deze prachtige kerstherinnering.

Liefs, Melanie