De magie van een catastrofale Kerstavond door Marie-José Jansen

Het is vandaag een drukke dag op mijn blog. 🙂 Ik had natuurlijk vanochtend een 24 dagen tot december post. En dan nog een recensie en 2 extra 24 dagen tot kerst blogs. Ik had er namelijk per ongeluk drie in gepland voor deze datum, oepsie!

De blog van vanavond is geschreven door Marie-José Jansen. Ze is 49 jaar en woont met haar man in Rotterdam. In het dagelijks leven voert zij strijd tegen idiopathische pulmonale arteriële hypertensie, (een zeldzame ongeneeslijke ziekte aan de longslagaders) leest en recenseert ze. Alle fun van de bookish community is de grootste liefhebberij, naast sport kijken.

De magie van een catastrofale Kerstavond

“Duurt het nog lang?” Ik probeer uit alle macht Annejets klagende stem te negeren terwijl ik naar de zaklamp zoek. “Wat een ongeregeld zooitje! We hadden nooit moeten toestaan dat ónze Kerstavond hier verpest zou worden, niks is goed geregeld, alles gaat mis en waarom? We doen toch altijd gourmetten bij opa en oma dus waarom moest het dan nu ineens een kerstdiner zijn bij Freek en Anna? Dat komt vast door haar!” Ik draai me om en kijk recht in Annejets zure gezicht. Ze trekt een misprijzend mondje wanneer ik mijn mond open om haar van repliek te dienen maar zover kom ik niet. Ineens springen de lichten weer aan. We hebben weer stroom. Met een klap knal ik de lade waarin ik naar die klote zaklamp zocht weer dicht en haast me naar de keuken. Freek staat letterlijk met zijn handen in zijn haar. Tranen biggelen over zijn wangen en hij vloekt hartgrondig. Ik kijk door het venster van de oven. Daar staat hij dan, de haute cuisine ovenschotel, waar Freek de hele dag zo hard aan heeft gewerkt, zwart geblakerd en compleet geimplodeerd. Ik slik. “Die is niet meer te redden.” Freek kijkt me een moment vernietigend aan voordat hij woest een hele litanie afsteekt. Het meeste gaat langs me heen, want het is dezelfde riedel die ik altijd krijg wanneer er iets mis gaat of wanneer Freek zelf iets verpest. Op de een of andere manier is het toch altijd weer mijn schuld. Normaliter klap ik dan dicht, met tranen in mijn ogen, en probeer ik het probleem op te lossen, het feit negerend dat alles op mij wordt afgereageerd. Zo gaat het al 11 jaar, ze zeggen dat alles went. Freek is nu eenmaal driftig en lichtgeraakt. De volgende dag is alles weer goed. Niet omdat we het uitpraten, maar omdat hij dan zegt dat hij nu eenmaal zo is en ik dat toch weet van hem? Deze catastrofale Kerstavond is alles anders. Hij ziet het aan me, dat zijn woorden me dit keer niet raken. Even kijken we elkaar verbaasd aan. Wat gebeurt hier? Dan draai ik me om en loop zonder iets te zeggen weg. Ik wurm me langs zijn familie heen die mij nooit geaccepteerd heeft, negeer verwijten van Annejet en smalende opmerkingen van Pieter, aai over de bol van een nichtje en geef oma een kus. Ze knijpt in mijn hand en knikt lichtjes, alsof ze me toestemming geeft om deze hel te ontvluchten. En dat is precies wat ik doe.

De volgende ochtend word ik wakker in mijn oude twijfelaar in het huis van mijn vader. Ik kijk op mijn telefoon en negeer de 42 gemiste oproepen en talloze berichtjes. Op mijn sokken sluip ik de trap af om papa niet wakker te maken want het is nog veel te vroeg, maar onder aan de trap blijf ik als aan de grond genageld staan. Mijn vader staat op zijn tenen ornamenten in de kerstboom te hangen. Het pluizige staartje van zijn rendierenpyama bungelt terwijl hij met beiden armen in de lucht een vogeltje zo hoog mogelijk op een tak probeert te klemmen. Waar ik gisteravond geen traan kon laten, gaan nu de sluizen open bij deze aandoenlijke aanblik. Sinds het overlijden van mijn moeder 20 jaar geleden, moest mijn vader niets meer van Kerst hebben. Hij zette geen Kerstboom meer en deed net of het gewone dagen waren. Hij wilde niets vieren, geen visite, niets leuks doen. Het werd genegeerd. Dat terwijl we vroeger altijd heel intensief Kerst vierden. Compleet met worstenbroodjes na de nachtmis en met matchende Kerstpyama’s. Mijn broer en ik begrepen dat onze vader de dood van mama maar moeilijk kon verwerken en onze warme Kerstviering alleen maar meer pijn deed omdat ons gezin niet meer compleet was, dus we lieten het zo. We waaiden binnen voor een kop koffie tijdens die dagen, maar we kregen beiden veeleisende schoonfamilies waardoor dat steeds lastiger werd. Ik begon een hekel aan Kerst te krijgen omdat ik ons gezin zo miste, aan andermans eisen moest voldoen en daarin schijnbaar altijd te kort schoot. Tot er iets knapte.

Wanneer papa zich omdraait stuif ik op hem af en kruip in zijn armen. Hij omhelst me stevig en neemt me mee naar de bank. “Huil maar meisje, het komt allemaal goed.” Zo zitten we een tijdje. Ik huil en hij houdt me stevig vast. Dan vraag ik: “Waarom ben je de kerstboom aan het zetten? Dat doe je al jaren niet meer? Je hebt zelfs je Kerstpyama aan!” Hij glimlacht en woelt door mijn haar. “Nu had ik een goede reden. Toen je gisteravond als een hoopje ellende hier op de stoep stond, knapte er iets. Het heeft lang genoeg geduurd. We zijn nog steeds een gezin en ik had de magie van Kerst nooit los moeten laten. Je moeder had dat niet gewild en we hebben het zelf ook nodig, dat begrijp ik nu. Ik heb je broer geappt, hij komt er zo aan.” Papa is nog niet uitgesproken of we horen de achterdeur en mijn broer stuift met rode wangen naar binnen, zijn zwangere vriendin in zijn kielzog. “Ik kon het niet geloven, ik moest het meteen zien!” Lachend loopt hij naar de Kerstboom. “Kijk, Nala, deze heb ik zelf gemaakt op school, in de derde klas! Dat je dat nog allemaal hebt, pa!” Grijnzend steekt hij een foeilelijk sneeuwpopje omhoog. Dan kijkt hij mij aan en zijn grijns verdwijnt. “Shit, Anna, ik vind het zo rot voor je! Gaat het? Beloof me één ding: Ga in Godsnaam niet meer terug naar die blaaskaak! Hij gebruikt je al meer dan 10 jaar als een deurmat ofzo, laat het hem lekker zelf uitzoeken!” Met grote passen komt hij naar me toe en geeft me een stevige knuffel. Ook Nala omhelst me en kijkt me bezorgd aan. “Wat is er nou precies gebeurd? Kunnen we iets doen?” Ik geef ze de korte versie van de catastrofale Kerstavond, het haute cuisine diner wat Freek persé zelf wou maken, bij ons thuis, tegen ieders wil in en dat ik uiteindelijk weer overal de schuld van kreeg. “Maar er is iets geknapt,” besluit ik mijn betoog, “ik voel me bevrijd en beter dan ooit. Ik weet niet precies hoe het nu allemaal verder zal gaan, maar ik weet wel dat ik niet gelukkiger kon zijn dan nu weer hier thuis bij papa, onze traditionele magische Kerst met jullie te vieren.” Mijn broer juicht, papa kijkt ons liefdevol aan. “Deze houden we erin, jongens. Van nu af aan is onze magische Kerst weer AAN! Trek je rendierenpyama aan, ik ga worstenbroodjes maken. We hebben de nachtmis dan wel gemist, maar er is vast ergens een Kerstmis of concert op tv en daar kunnen we ook worstenbroodjes bij eten. Net als vroeger!” Gelukkig vallen we elkaar in de armen. Onze magische Kerst is terug. Wat hebben we dat gemist! We laten ons dit nooit meer afnemen! Soms heb je een catastrofe nodig om de magie weer terug te vinden. Licht bestaat niet zonder donker, maar deze Kerst zorgen we ervoor dat het licht oogverblindend is.

Heel veel liefs, van ons!