De magie van het imperfecte kerstfeest door Atty van de Brake

Hey, lieve lezer van Melsday, 13 december, dat betekent dat we al 13 dagen bezig zijn met aftellen tot het Kerstmis is. Hoewel ik een enorme kerstgek ben en jullie dat allemaal weten, is Atty het tegenovergestelde. Des te leuker vond ik het dus dat ze een blog wilde schrijven voor deze 24 dagen tot Kerstmis. En ik vind hem heel erg leuk geworden! In 2020/2021 heeft Atty haar droom om een boek te schrijven eindelijk waargemaakt. En ze is nu (2025) 62 jaar, dus ze hoopt je te inspireren ook jouw droom te volgen. En wie weet is dat net zoals bij haar het schrijven van een boek. Atty bracht de boeken eenvoudig duurzaam bouwen en De Alfabetdater uit. Via de link vind je meer informatie over deze boeken.

Kerst wordt elk jaar aan ons verkocht als een glanzende belofte: perfect gestylde tafels, families die synchroon glimlachen, en diners waar zelfs een driesterrenchef van zou blozen. Maar hoe ouder ik word, en ik ben al zestigplus, hoe meer ik besef dat het échte kerstgevoel juist in de rafelrandjes zit. In de dingen die níét kloppen. In de verhalen die je niet kunt regisseren.

Kersthater
Ik moet hier bij Melanie op visite natuurlijk wel eerlijk zijn. Ik haat kerst. De verplichtende etentjes bij beide families… Mag ik op vakantie naar de zon, alsjeblieft? Omdat mijn ouders zo gek zijn op kerst, durfde ik me zelden af te melden voor het kerstdiner. ‘Ik ben op vakantie’ was wel het beste excuus. Nadat mijn moeder drie jaar geleden overleed, voelde ik, gek genoeg, toch de drang – want zielig voor mijn vader – om zelf bij ons thuis het kerstdiner te organiseren. En niet alleen voor mijn familie, nee, ik dacht, dan maar alles bij elkaar. Dus beide families van zowel mij én mijn vriend, van oud tot jong. In de ‘stal’ hingen we horizontaal echte takken op met kerstballen, dennentakken én verlichting. Het kon niet op. Cateraar geregeld (tja, koken voor 25 mensen kan ik echt niet!). Vooraf was er buiten choco en glühwein, mét een knapperend vuur. Cadeautjes bij het bord… Het kon niet op. Het jaar daarop deed ik het weer. Maar vorig jaar voelde ik mijn oude vertrouwde kersthater, als een sluipmoordenaar, opkomen: nee, ik doe het niet meer. Twee keer is genoeg.
Dit jaar mis ik het familiekerstdiner zelfs door een miscommunicatie. Het kerstdiner werd verzet en toen had ik al iets anders geregeld. Ik vond dat niet heel erg. Dacht ik. Maar waarom organiseer ik dan ná de kerst een kerstlunch met rondleiding op het landgoed dat mijn vriend net kocht? Soms snap ik mezelf niet. Dan ontstijg ik mijn kersthaat opeens, onverhoeds, en dan kun je het dus later als je weer bij zinnen bent, niet terugdraaien.

Dessertdroom
Mijn ultieme kerstherinnering, kan best helemaal fout zijn, want hoe was mijn state of mind tijdens al die kerstdiners…, is de geur van vanillevlapudding. Geen hip dessert. Geen culinair hoogstandje. Maar wel een familietraditie. Warm, zacht en heerlijk ouderwets. Precies zoals het leven zelf soms ook mag zijn.
En misschien is dat wel waarom mijn debuutroman De Alfabetdater voor mij ook zo’n decemberboek is. Jolien, de hoofdpersoon, probeert niet het perfecte leven na te jagen. Ze date, zoekt, struikelt, lacht, twijfelt, probeert opnieuw. Ze durft van richting te veranderen, ook als dat niet in het script staat. Ze vindt warmte op de vreemdste plekken en ontdekt dat verbinding nooit ontstaat in strak geregisseerde momenten, maar in spontane, grappige, rommelige situaties. In mijn boek mist Jolien het kerstfeest met ‘de andere’ familie omdat ze ziek is. En dat was geen excuus, maar wel een twist vanuit mijn kersthaterigheid. Nog even uitstellen dat ze ‘hem’, de andere hoofdpersoon, live ontmoette. Maar…, het komt goed hoor. Daar is het immers een feelgoodroman voor. Na allerlei ontwikkelingen met een verborgen familiegeschiedenis, een zoektocht naar biologische ouders én de gekste dates, komen Jolien en Pim bij elkaar tijdens een ijskoude Klarenbeekse nieuwjaarsduik, de date met een K.
In die zin voelt kerst voor mij altijd een beetje als alfabetdaten met het leven: je probeert verschillende smaken, ontmoetingen en herinneringen uit. Sommige lukken, andere zijn hilarisch misplaatst. Maar samen vertellen ze wél een verhaal dat echt is.
Dus dit jaar vier ik kerst thuis met z’n drietjes op mijn favoriete manier: zonder verwachtingen, mét zachte lichtjes en mijn liefste kat Zwerver springend naar de kerstballen in de kerstboom én natuurlijk, de vanillevlapudding die alles bindt. Geen perfect plaatje. Maar wel precies goed.

Vanillevla met lange vingers

Nodig
12 lange vingers (of meer als je daar zin in hebt), 75 gram custard, 75 gram suiker, jam naar keuze, 1 liter volle biomelk, fruit & slagroom voor topping.

Bereiding

Besmeer de lange vingers met jam. Meng de suiker met de custard. Roer dit glad met een paar lepels koude melk. Breng de rest van de melk al roerend aan de kook. Zet het vuur lager en giet de custard beetje bij beetje bij de kokende melk. Roer door. Laat de pudding op een lage stand 2 à 3 minuten al roerend doorkoken. Oppassen! Brand snel aan. Laat de pudding onder af en toe roeren beetje afkoelen om te voorkomen dat er een vlies op komt.
Leg de lange vingers (met jam) in een schaal, dakpansgewijs, en giet de custard er overheen. Strooi over de pudding een dun laagje suiker. Laat de pudding, nadat deze is afgekoeld, enkele uren in de koelkast opstijven. Garneer de pudding voor het serveren met fruit naar keuze en natuurlijk met een dot slagroom.

Misschien is dat uiteindelijk het grootste kerstcadeau: dat we de druk om perfect te zijn even laten smelten, zoals de vanillevlapudding die langzaam in de schaal zakt. En dat we gewoon kunnen zijn wie we zijn. Ongepolijst, warm, menselijk.

En als je er een boek bij zoekt dat dat gevoel omarmt… dan weet je me te vinden.

Lieve Atty, super bedankt dat je mee wilde werken aan deze 24 dagen tot kerst blog special zelfs als je niet zoveel van kerst houdt! Heb jij als lezer van deze blog nog een vraag aan Atty laat het dan zeker hieronder weten in een comment

Liefs, Melanie