Kersterige ingrediรซnten โ het recept voor een kerstverhaal
๐๐ฒ๐, ๐ฑ๐ฒ ๐ฏ๐น๐ผ๐ด ๐๐ฎ๐ป ๐๐ฎ๐ป๐ฑ๐ฎ๐ฎ๐ด ๐ถ๐ ๐ด๐ฒ๐๐ฐ๐ต๐ฟ๐ฒ๐๐ฒ๐ป ๐ฑ๐ผ๐ผ๐ฟ ๐๐ถ๐๐ฒ๐๐๐ฒ ๐๐ฎ๐ป ๐๐ฒ๐ฒ๐ป๐ฒ.
๐ญ๐ถ๐ท ๐ถ๐ ๐ป๐ฎ๐ฎ๐๐ ๐ฎ๐๐๐ฒ๐๐ฟ ๐ผ๐ผ๐ธ ๐๐ฐ๐ต๐ฟ๐ถ๐ท๐ณ๐ฐ๐ผ๐ฎ๐ฐ๐ต, ๐ฑ๐๐ ๐ถ๐ป ๐ฑ๐ฒ ๐ฏ๐น๐ผ๐ด ๐๐ฎ๐ป ๐๐ฎ๐ป๐ฑ๐ฎ๐ฎ๐ด ๐ด๐ฒ๐ฒ๐ณ๐ ๐๐ฒ ๐ท๐ผ๐ ๐ฑ๐ฒ ๐ถ๐ป๐ด๐ฟ๐ฒ๐ฑ๐ถรซ๐ป๐๐ฒ๐ป ๐๐ผ๐ผ๐ฟ ๐ฒ๐ฒ๐ป ๐ด๐ผ๐ฒ๐ฑ ๐ธ๐ฒ๐ฟ๐๐๐๐ฒ๐ฟ๐ต๐ฎ๐ฎ๐น! ๐ ๐ฎ๐ฎ๐ฟ ๐ฑ๐ฎ๐ฎ๐ฟ๐ป๐ฎ๐ฎ๐๐ ๐บ๐ฎ๐ด ๐ถ๐ธ ๐ผ๐ผ๐ธ ๐ฎ ๐ธ๐ฒ๐ฒ๐ฟ ๐ต๐ฎ๐ฎ๐ฟ e-boek ๐๐ฒ๐ฟ๐ถ๐ฒ ๐๐ฎ๐ป ๐๐ฒ ๐๐ฒ๐น๐๐ธ๐๐ฐ๐ผ๐ฎ๐ฐ๐ต ๐๐ฒ๐ด๐ด๐ฒ๐๐ฒ๐ป. ๐๐ฎ ๐๐ป๐ฒ๐น ๐ป๐ฎ๐ฎ๐ฟ ๐ฑ๐ฒ ๐ฏ๐น๐ผ๐ด ๐ผ๐บ ๐ฎ๐น๐น๐ฒ๐ ๐๐ฒ ๐น๐ฒ๐๐ฒ๐ป ๐ผ๐๐ฒ๐ฟ ๐ฑ๐ฒ ๐ถ๐ป๐ด๐ฟ๐ฒ๐ฑ๐ถรซ๐ป๐๐ฒ๐ป ๐๐ผ๐ผ๐ฟ ๐ฒ๐ฒ๐ป ๐ด๐ผ๐ฒ๐ฑ ๐ธ๐ฒ๐ฟ๐๐๐๐ฒ๐ฟ๐ต๐ฎ๐ฎ๐น ๐ฒ๐ป ๐ธ๐ผ๐บ ๐ฑ๐ฎ๐ป ๐๐ฒ๐ฟ๐๐ด ๐ป๐ฎ๐ฎ๐ฟ ๐ต๐ถ๐ฒ๐ฟ ๐ฒ๐ป ๐ฏ๐ฒ๐ฎ๐ป๐๐๐ผ๐ผ๐ฟ๐ฑ ๐ฑ๐ฒ ๐๐ผ๐น๐ด๐ฒ๐ป๐ฑ๐ฒ ๐๐ฟ๐ฎ๐ฎ๐ด:
Kersterige ingrediรซnten โ het recept voor een kerstverhaal
Welke ingrediรซnten zijn belangrijk in het schrijven van een kerstverhaal? In deze blog licht ik een ingrediรซnt toe dat ik fijn en waardevol vind; de kersttraditie. Niet alleen omdat ze een sfeervol middel zijn om je verhaal en karakters vorm te geven, maar ook omdat kersttradities iets zeggen over de dynamiek binnen een gezin.
Zo bedenken wij ieder jaar op kerstavond een wens voor het komende jaar. We schrijven aan onze lange houten eettafel, bij flakkerend kaarslicht dat weerkaatst in de ballen van de kerstboom, met pen en papier. Lekker knus en ouderwets, en het enige licht komt van de kaarsen die door de woonkamer verspreid staan.
Die wensen verpakken we in een feestelijk doosje, mรฉt jaartal, en leggen we onder de kerstboom. Bij het wegzetten van de boom verdwijnen de pakjes in onze grote kerstspullen doos, en het jaar erna stapelen we ze op onder de kerstboom, wachtend op kerstavond. Want we schrijven niet alleen een wens, maar lezen eerst onze eigen wensen van het voorafgaande jaar voor.
Deze โkerstwensโ is een traditie die al zoโn zestien jaar bestaat, sinds onze jongsten (de tweeling) hun eerste onleesbare wensjes krabbelden, met dikke slaapogen. Het zijn soms hilarische en schattige wensjes, zeker toen de kinderen nog klein waren. Variรซrend van de wens om met alle knuffels een nacht te logeren in het Efteling hotel, tot de wens om voor โhet leven lang everโ altijd de โdikste vriendโ te blijven met een broer. Soms ook ontroerend, zoals in het jaar waarin we mijn vader verloren, of ons zorgen maakten om een lieve vriendin. We lachen tijdens het voorlezen, maar de laatste jaren valt er soms ook een traan, en zo krijgt deze traditie steeds meer inhoud en betekenis.
En waar de wensjes vroeger echt wensjes waren op een verfrommeld papiertje, een of twee zinnen lang, schrijven we nu soms een hele bladzijde vol โ misschien motiveert het toch, een schrijvende moeder! Het lijkt me bijzonder om deze wensjes terug te lezen, als we (over heel veel jaren natuurlijk) oud en grijs zijn.
Het zijn dit soort tradities die er misschien wel voor zorgen dat feestdagen iets betekenen, los van de oorsprong die de dagen hebben. Het zijn dus ook dit soort tradities die ik probeerde te verwerken in mijn feelgood kerstserie De Gelukscoach, waarvan het laatste deel in november dit jaar is verschenen.
Zo organiseert de vader van โgelukscoachโ Simone in De Gelukscoach ieder jaar een kerst tennistoernooi. De traditie wil dat iedereen uit het gezin vrolijk meedoet, zin of geen zin, als trainer, coach, speler, broodsmeerder, baanveger of een andere verzonnen functie. Dus verhuist de hele familie met aanhang rond de kerstdagen bepakt en bezakt naar het besneeuwde Wissant in Frankrijk. Daar wonen de ouders van Simone, in een groot huis met uitzicht op zee.
In het tweede deel, De Gelukscoach, new beginnings, start oudejaarsdag volgens traditie altijd met een Engels oudejaarsontbijt, want dit verhaal speelt zich af in het Engelse stadje York. De ontbijttafel staat afgeladen vol met stapels pannenkoeken, vier soorten jam en stroop, en, om het geheel met nog meer suiker af te ronden; voor iedereen een fles mierzoete yoghurtdrank. Tijdens het oudejaarsdiner in de avond is er een tweede traditie; er wordt driemaal gespeecht. Ieder jaar door een ander familielid. In het verhaal start de eigenwijze Pleun met speechen, de jongste uit het gezin. Dat zorgt voor rode wangen, geschuifel en ongemakkelijke stiltes, want kinderen zien soms meer dan we weten en Pleun staat niet bekend om haar subtiele aanpak.
De voordelen van dit ingrediรซnt voor het kerstverhaal? Een kerstverhaal krijgt iets kersterigs met tradities. Een soort thuiskomen, die paar keer per jaar, met lieve mensen die je soms wel kunt wurgen, en tegelijkertijd niet kunt missen. Gewoontes die soms irritatie oproepen, of kibbelende gezinsleden juist weer samen brengen.
Een traditie suggereert daarnaast ook dat mensen dit al jaren doen; ze hadden al een leven voordat de lezer dit verhaal leest. De personages hebben er een gevoel bij, en een mening, wat serieus bijdraagt aan de geloofwaardigheid van je karakters en het verhaal.
Een traditie is verder ook een fijne vorm om de dynamieken binnen een gezin, relatie of vriendengroep te laten zien aan de lezer; wie doet wat, wie vindt wat, en hoe verhouden ze zich tegenover elkaar. Wat zegt de traditie over dit gezin? Zijn ze sportief, houden ze vooral van lekker samen eten, vinden ze het belangrijk om open te zijn naar elkaar, en hoe prettig vindt iedereen dat eigenlijk?
Wat onze kerstwens traditie zegt over ons gezin? Daar ben ik nog niet uit..
Welke traditie ga jij toevoegen aan jouw kerstverhaal? En wil jij lezen hoe de tradities in mijn Gelukscoach serie uitgewerkt zijn? Doe dan mee aan de winactie (give away!) Like deze post, en beschrijf in de comments jullie kerst- of oudejaarstradities.
