Kerstmaan, een kortverhaal geschreven door Theo Michaels
Hey lieve lezer van Mels Day, vandaag heb ik weer een superleuk kort verhaal voor je! Dit keer is het verhaal geschreven door Theo Michaels. Theo werkt momenteel hard aan zijn eerste fantasieboek! Maar deed eerder al mee aan een schrijfwedstrijd met een kortverhaal. Theo heeft een heerlijke schrijfstijl en dat kun je gaan ontdekken in het korte verhaal dat hij schreef voor de 24 dagen tot kerstmis blogs! Het verhaal vind je hieronder. Ik wens je heel veel leesplezier.
Kerstmaan
Victor kijkt naar de oostelijke hemel. De zon komt al bijna boven de horizon.
Zijn moeder staat in de hal van het kasteel en roept hem. ‘Lieverd, kom je binnen? Je hebt nog maar een paar minuten.’
De jongeman springt van het hek af, spreidt zijn vleugels en zoeft enkele seconden later door de openstaande deur.
‘Je had best nog kunnen lopen, hoor,’ lacht zijn moeder, terwijl ze de deur sluit en Victor weer de gedaante van een normale jongen aanneemt.
Nou ja, bijna normaal. Zijn felrode ogen verraden dat hij niet hetzelfde is als alle anderen van de klas. Victor is een vampier. Althans, dat wordt hij officieel pas over twee dagen. Dan zal hij ook stoppen met ouder worden. Vijf dagen geleden, op 13 december, werd hij 20. Overmorgen is de eerste nieuwe maan na die voor vampiers zo belangrijke verjaardag. Dan mag hij voor het eerst overdag naar buiten. Dat kunnen volwassen vampiers alleen met nieuwe maan. Dat is de dag dat de maan overdag, vlak bij de zon, over de hemel reist en er ’s nachts dus geen maan te zien is.
Vampiers houden van de maan. Ze zien hem vaker dan de zon en hij beschermt hen eens per maand dus ook overdag.
‘Weet je al wat je gaat doen?’ vraagt zijn moeder, terwijl ze in de geblindeerde eetkamer aan tafel gaan. Ze heeft wel al een vermoeden, maar doet alsof ze geïnteresseerd is.
‘Met Wanda naar de kerstmarkt in de stad.’ Victors ogen glimmen helemaal als hij denkt aan hoe hij haar morgen gaat verrassen. Ze is al anderhalf jaar zijn vriendin, ook al is ze zelf een weerwolf. Wel grappig dat dat tegenwoordig gewoon kan. Vroeger zouden ze allebei verbannen zijn, als ze een relatie zouden beginnen met “de vijand”. Nu is er al zolang vrede tussen de beide groepen, dat het af en toe voorkomt.
Toch zijn er ook in zijn familie nog wel enkelen die er redelijk fel op tegen zijn, net als in haar familie trouwens. Vooral oudere generaties, die het bloedvergieten van vroeger niet zo makkelijk kunnen vergeten. Gelukkig is zijn moeder vol begrip. Ze heeft Victor wel eens toevertrouwd dat ze ook ooit een weerwolf-vriendje had, voor ze zijn vader leerde kennen.
‘Ik snap je als geen ander, ze zijn heel mooi en warmbloedig,’ zei ze tegen hem. ‘Maar pas wel op met volle maan, dat blijft een valkuil voor ze.’
Victor kent de verhalen. Er zijn maar weinig wezens die een vampier aankunnen, maar een weerwolf met volle maan kan hen zelfs doden.
‘Hoe oud is zij eigenlijk?’
‘23,’ grinnikt Victor. ‘En zij zal wel ouder blijven worden.’
‘Klopt, wel heel langzaam. Ze worden makkelijk 150 ofzo.’
‘Precies. En dan kan ik daarna altijd nog een vampier-vriendinnetje nemen. Ik ben dan nog steeds 20.’
‘Hoe komt het dat zij niet weet, dat volwassen vampiers met nieuwe maan overdag buiten kunnen zijn?’
‘Oh, dat weet ze wel. Maar ze weet niet dat ik 20 ben geworden. Ze denkt dat ik pas 19 ben.’
‘Hahaha. Hoeveel jaar ben je al over je leeftijd aan het liegen, om haar één keer te kunnen verrassen?’ Zijn moeder kijkt hem een beetje spottend aan, maar Victor ziet dat ze het stiekem ook wel heel leuk vindt.
‘Al ruim een jaar. Ik ben gewoon vorig jaar voor de tweede keer 18 geworden, en niemand die het doorhad, zelfs de leraren niet.’
Na het eten, trekt zijn moeder zich terug in haar slaapkelder. Heel gebruikelijk voor vampiers, om vooral overdag te slapen. Niet dat ze veel slaap nodig hebben, het is meer een vorm van mediteren dat ze dan doen.
Victor wil niet mediteren nu. Hij is al dagen onrustig. En stiekem ook een beetje nerveus. Zal Wanda het wel fijn vinden als hij ineens onverwacht op klaarlichte dag komt aanwandelen? Zou ze boos zijn dat hij gelogen heeft over zijn leeftijd? Vast niet. Wanda is het liefste meisje van de wereld. Ze zal begrijpen dat hij dit voor haar deed, om haar te verrassen.
‘En om haar ten huwelijk te vragen’, mompelt Victor in zichzelf. Dat deel heeft hij zijn moeder nog maar niet verteld. Want hoewel vriendschap tussen de verschillende wezens nu wel vaker voorkomt, zijn echte huwelijken toch echt uitzonderlijk.
Dat komt natuurlijk ook door het verschil in levensverwachting. Victor weet nu al dat hij ooit een keer afscheid van haar zal moeten nemen. En als zij 125 is en eruitziet als een oude dame van 75, dan nog steeds zal hij eruitzien als 20.
In de woonkamer, waar de gordijnen uiteraard ook zorgvuldig gesloten zijn, gaat hij verder met het versieren van de kerstboom. Die is zeker al tien jaar niet meer opgezet. Maar als Wanda ‘ja’ zegt, en natuurlijk zegt ze ‘ja’, dan wil hij haar ook graag een keer meenemen en voorstellen aan zijn ouders. En hij weet dat ze gek is op Kerst.
Wel grappig, dat qua uiterlijk, ook zijn beide ouders er bij die kennismaking jonger uit zullen zien dan zijn toekomstige bruid.
Hij gaat even ondersteboven aan het plafond hangen om de piek goed op zijn plek te kunnen zetten. Hoe mensen dat allemaal doen met ladders vindt hij maar een heel gedoe. Het lastigste worden de figuren van de zogenaamde kerststal. Hij heeft geen idee hoe die traditioneel allemaal geplaatst worden.
Op zijn mobiel zoekt hij een aantal voorbeelden. Okay, man en vrouw in het midden. Logisch, het gaat tenslotte over de geboorte van hun kind. Victor kijkt naar het Jezus-beeldje dat in een kribbe vastgelijmd zit. Dat is misschien nog wel zijn grootste zorg. Niet of Wanda met hem zou willen trouwen, maar dat ze het toch liever niet doet omdat ze graag kinderen zou krijgen.
Er zijn maar weinig voorbeelden bekend van gemengd nageslacht van de twee wezens. Een onsterfelijke weerwolf of een vampier die met volle maan nog machtiger wordt, daar zit niemand op te wachten. Toch kunnen wellicht ook andere eigenschappen gedeeld worden. De vrijwillige transformatie, die weerwolven alleen bij gevaar of blijdschap kunnen, of het overdag gewoon als mens rondlopen, dat hem als vampier wel heel erg zou aanspreken.
Hij zet het laatste schaapje van de kerstgroep vlakbij een van de herders en kijkt naar het vredige tafereel. Een van de koningen knielt bij de geborene en offert iets. Dat zou wat zijn. Dan hun kind dit soort respect zou gaan afdwingen bij beide volkeren en wie weet zelfs ver erbuiten.
Zich stoerder voordoend dan hij zich voelt, stapt Victor het licht van de opkomende winterzon in.
Zijn vader en moeder staan hem buiten al op te wachten.
Hij voelt het effect van de stralen wel in zijn bloed, maar het doet geen pijn.
‘Proficiat jongen,’ zegt zijn vader met een brede glimlach.
‘Veel plezier, Vic,’ zegt zijn moeder. ‘Denk eraan, je hebt je meeste krachten nog gewoon, alleen transformeren kun je niet in het zonlicht.’
Victor rolt met zijn ogen. ‘Ik weet het, mam. En mijn ogen zijn nu goudkleurig in plaats van rood. Je hebt het pas tig keer gezegd.’
Zijn moeder geeft hem nog een laatste kus en samen zwaaien ze hem uit, terwijl hij het bos inloopt, op weg naar het dorp.
Zodra hij uit het zicht is, haalt de jonge vampier een doosje uit zijn jaszak. Het zonlicht weerkaatst in de prachtige diamanten ring. Zo is hij nog mooier dan binnen. Tevreden stopt hij het weer weg en begint op volle snelheid te rennen. Heerlijk om dit nu een keer overdag te kunnen doen. Hij moet alleen zorgen dat niemand hem ziet.
Bij de rand van het bos komt hij slippend tot stilstand. Twee vogels vliegen verschrikt op als ze hem plotseling, in een waaier van zand, vlakbij zien staan. Vanaf hier zal hij gewoon als mens moeten lopen. In de verte ziet hij het huis van Wanda en haar familie. Best frustrerend dat hij daar in tien seconden kan zijn maar er zeker tien minuten over moet doen.
Hij loopt meteen door naar de achtertuin. Hier was hij al vaker, maar dan alleen ’s avonds of ’s nachts. Met een warm gevoel denkt hij aan de stiekeme ontmoetingen die ze hier hadden, voor ze aan hun ouders bekend maakten dat ze elkaar leuk vonden.
Het hele huis en de tuin zijn ondergedompeld in de Kerstsfeer en er knipperen meer lampjes dan op een gemiddelde kermis. Met een gevoel van schaamte denkt Victor aan de karige kerstboom die hij gisteren versierd heeft.
Wanda’s moeder is de eerste die hem ziet. Na haar eerste verbazing geeft ze hem haast onmerkbaar een knipoog en knikt met haar hoofd in de richting van de grote bank in de tuinkamer.
Daar ligt zijn mooie vriendin in haar pyjama een boek te lezen. Grappig, hij zag haar nog nooit eerder zo. Meestal is ze tot in de puntjes opgemaakt en altijd perfect gekleed, maar ja, het is ook erg vroeg op een zaterdagochtend en ze verwacht hem uiteraard niet.
‘Hoe laat gaat de kerstmarkt eigenlijk open?’ vraagt hij, als hij vlak achter haar staat.
‘Pas om 11,’ antwoordt ze, zonder haar ogen van het papier af te halen. Ze heeft blijkbaar niet meteen door bij wie deze stem hoort. Dan ziet Victor haar bevriezen. Heel langzaam zakt het boek omlaag en komen haar prachtige groene ogen boven de rand uit.
Iets minder dan een seconde heeft ze nodig om te begrijpen dat hij er echt staat. Dan springt ze overeind en met één grote sprong duikt ze boven op hem. Ze heeft niet eens door dat ze daarbij transformeert en hoort haar moeder niet die vanuit de keuken ‘Wan, je pyjama!’ roept.
Rollend over de vloer, likt ze zijn gezicht en pas als hij haar lachend over haar bol aait, beseft ze dat ze een wolf is geworden en transformeert ze snel weer terug. Dan zoent ze hem kijkt hem verliefd in zijn ogen. ‘Hoe kan dit?’ is het eerste wat ze tussen de kussen door kan uitbrengen.
‘Ik ben een week geleden niet 19, maar 20 geworden,’ biecht hij op. ‘Ik wilde je verrassen.’
‘Nou, dat is gelukt. De blijdschap was zo onverwacht dat ik spontaan een wolvin werd.’
De moeder komt naar binnen rennen met een grote handdoek. ‘En je pyjama kan niet tegen dat soort wisselingen, schat, dus nu ben je naakt.’ Ze legt gauw het doek over haar dochter heen en helpt haar overeind.
Wanda bloost amper en geeft haar vriend een knipoog. ‘Niets dat hij niet al eens gezien heeft, mam,’ plaagt ze haar moeder. ‘Maar wel jammer, het was mijn lievelingspyjama.’
‘Ik koop wel een nieuwe voor je,’ grinnikt Victor die nu ook weer opstaat.
‘Ik heb er geen problemen mee dat hij dat gezien heeft, nu zag en nog vaak zal gaan zien,’ gaat haar moeder rustig verder, ‘maar dat doen jullie maar als jullie alleen zijn.’
‘Goed plan,’ daagt haar dochter haar nog wat verder uit. ‘Ga je mee naar boven, Victor?’ Ze steekt haar hand uit en laat daarbij opzettelijk de handdoek een stukje naar beneden glijden.
‘Niks ervan. Je gaat alleen naar boven en kleed je weer even normaal aan.’
Wanda geeft haar vriend lachend nog een kus op zijn wang en rent naar boven. De handdoek valt even later wapperend langs de trap op de grond in de hal.
‘Hoe hou je het met haar uit, jongen?’ vraagt haar moeder zuchtend terwijl ze de flarden van Wanda’s pyjama aan het oprapen is.
‘Gek, mijn moeder vroeg dat laatst precies andersom. Mijn keuze snapt ze wel, uw dochter is prachtig. Haar keuze vindt ze vreemder. Omdat we zo weinig tijd samen kunnen zijn.’
Ze komt overeind en kijkt de jonge vampier aan. ‘Dat is waar ook. Yvette heeft zelf ook al eens met een van ons een relatie gehad. Nou, Victor, om eerlijk te zijn snap ik andersom Wanda ook wel, hoor. Niet uit eigen ervaring, maar ik begrijp de aantrekkingskracht van de mystiek van jullie onsterfelijkheid. Net als je moeder zit ik niet zo met de geschiedenis van onze soorten, al denk ik wel dat de verschillen groot zijn.’
‘Is Kerst niet de perfecte tijd van het jaar om over die verschillen heen te stappen?’ vraagt hij.
‘Haha, wat weet jij nou van Kerst? Maar je hebt gelijk hoor. Ik moet me niet druk maken om wat jullie voor elkaar voelen. Dat is inderdaad waar Kerst ook over gaat. Over hoop en verbinding.’
‘Dus ik mag nu naar boven,’ vraagt Victor met een veelbetekenende grijns.
‘Daar gaat Kerst niet over, jongeman. Daarmee wacht je maar tot jullie getrouwd zijn.’
‘Trouwen?’ klinkt het vanaf de trap. ‘Hoe vaak op één dag kun je je dochter zich ongemakkelijk laten voelen, mam?’ Wanda komt weer naar beneden in een prachtige, kerstige jurk met sterren over haar hele lijf en een decolleté om U tegen te zeggen.
‘Je had net zo goed naakt kunnen blijven,’ mompelt haar moeder hoofdschuddend. ‘Zo kun je toch niet over de kerstmarkt lopen, straks?’
‘Ik doe wel een jas aan.’
‘Dank u wel, mevrouw,’ zegt Victor onverwachts.
‘Voor wat?’ vragen moeder en dochter in koor.
‘Voor al uw wijsheden in ons gesprek. Over Wanda, over onze volkeren, over mijn moeder en over seks voor het huwelijk. U bent een wijze vrouw.’
Wanda kijkt van haar moeder naar Victor en terug.
Haar moeder is op haar hoede. ‘Waarom heb ik het gevoel dat ik hier in de maling wordt genomen?’ Ze kijkt de vriend van haar dochter indringend aan.
‘Helemaal niet. mevrouw. Ik geef toe al een voorschot te hebben genomen, maar ik begrijp uw opmerking beter dan u denkt.’
De twee weerwolvinnen kijken verward. Wat zegt hij nou allemaal. Een zonnesteek op je eerste dag buiten, dat zou wel heel sneu zijn.
Victor doet een stap naar voren en pakt de rechterhand van zijn vriendin. Dan zakt hij op één knie en hoort achter hem haar moeder naar adem happen.
‘Lieve, mooie en levensgevaarlijke Wanda. Jouw reactie op mijn verrassing heeft bij mij de laatste twijfel weggenomen. Jij bent net zo blij met mij als ik met jou ben. Dus met heel mijn hart vraag ik of je mijn vrouw wilt worden?’
Met zijn linkerhand haalt hij het doosje uit zijn jaszak en houdt dat geopend voor haar omhoog.
Wanda’s vochtige ogen stralen. Haar ‘ja’ gaat over in een oorverdovende grom als ze voor de tweede keer binnen een uur transformeert. Weer door blijdschap, neemt Victor voor nu maar even aan. De ring zal even moeten wachten, als ze hem liefdevol in zijn armen bijt.
Hopelijk hebben jullie genoten van dit prachtige verhaal! Ik zie je morgen weer met een nieuwe blog voor de 24 dagen tot kerst blogs!
Liefs, Melanie
