Ik ging van overleven naar leven en kwam opeens op prachtige plekken.

Hey lieve lezer van Mel’s Day, zoals sommige van jullie inmiddels wel weten, ben ik net terug van een heerlijke vakantie. Maar deze vakantie was niet zo vanzelfsprekend voor mij. Degene die mij al langer volgen, weten dat ik met best wel wat problemen kamp en ik zag zo’n vakantie dan ook lange tijd niet zitten. Maar begin dit jaar nam ik een besluit en daar ga ik je nu alles over vertellen.

Jarenlang heb ik mijn leven laten leiden door mijn angsten en mijn lichaam dat aangaf dat het pijn heeft. Ik vermeed drukke steden, ik vermeed lang in de auto zitten en bezoekjes en verjaardagen sloeg ik liever af. Ik dacht dat het allemaal wel goed ging, want zolang ik die dingen niet deed, was de angst ook niet zo groot. Mijn leven kabbelde verder en ik vond het allemaal wel best. Tot een jaar of 2 geleden de paniek weer opvlamde, mijn lichaam nog meer ging protesteren door de stress die mijn leven in kwam en waar ik zelf weinig aan kan veranderen. Ik ging steeds meer dingen vermijden en trok mezelf terug in mijn schulp.

Langzaam won het negatieve stemmetje het van mijn positieve. Langzaam aan werd de vrolijke Melanie voorbijgestreefd door degene die altijd pijn had. Ik was nog maar een schim van mezelf. Het is niet zo dat ik niet doorhad dat dit gebeurde, zeker niet. Ik wist ook goed hoe ik dit kon gaan veranderen, maar toch deed ik dit niet. En naast de angsten en lichamelijke klachten die ik al had, heb ik een eetstoornis ontwikkeld door mijn slikklachten. Iets wat ik heel moeilijk vond om mee te dealen, want koken en bakken is mijn passie. Maar die passie is opeens wat minder leuk als je bijna niks meer kunt eten.

Begin dit jaar was ik het helemaal zat; zo kon het niet langer. Ik wilde weer leven en genieten. Weer zoeken naar de vrolijke en positieve Melanie waarvan ik wist dat ze in mij zat. De pijn zal er altijd zijn, maar ik kan ervoor kiezen om de pijn mijn leven te laten beheersen of ik kan besluiten om leuke dingen te doen, want die pijn wordt niet minder door stil te blijven zitten.

Diep van binnen wist ik dat als ik stappen wilde maken, ik de angsten aan moest gaan. Want een angst overwinnen kun je alleen doen door het aan te gaan. Door positieve ervaringen kun je langzaamaan een angst overwinnen. Maar goed, een angststoornis is niet zomaar een angst. Nee, ik had vele angsten. Maar begin dit jaar begon ik die angsten dus steeds vaker uit te dagen. Steeds vaker zei ik ja op spontane uitnodigingen van familie, steeds minder vaak checkte ik waar de wc was, enz. Ik begon minder oxazepam te slikken en mijn familie en vrienden begonnen het verschil te zien. Mijn moeder heeft al een paar keer de afgelopen maanden gezegd hoe blij ze is om weer de oude Mel wat vaker te zien.

Dus was het tijd voor een grotere uitdaging: 7 uur in de auto naar de drielanden grens van Zwitserland, Frankrijk en Duitsland. 2 hotel en niet van tevoren uitzoeken waar de stops zijn onderweg. Gewoon vertrouwen op dat het allemaal wel goed komt en dat mijn vriend lief een goede chauffeur is. Deze vakantie is magisch geweest in alle opzichten. Mijn eetstoornis en de pijn waren soms nog een klein struikelblok. Maar daar gaan we de komende maanden hard aan werken. Want we willen nog heel veel andere mooie plekken op de wereld bezoeken. De plekken die wij zeker nog willen bezoeken en de magische plekken van afgelopen vakantie, daarover vertel ik je meer in de volgende persoonlijke blog. Maar hoe fijn is het dat ik nu al deze magische plekken kan bezoeken.

Voor nu wil ik iedereen die leeft mijn angst meegeven dat er een moment in je leven komt dat je sterk genoeg bent om de angst onder ogen te komen en hem te overwinnen. Want als ik het kan, dan kan jij het zeker ook.

Liefs, Melanie