Het Zwarte Kristal van Patty van Delft
Hey lieve lezer van Mels day, vandaag heb ik een off day. Ik ben een beetje grieperig. Maar dat is een mooi moment om weer wat goude oude recensies met jou te delen.
Recensie Het Zwarte Kristal.
Titel: Het Zwarte Kristal Auteur: Patty van Delft Uitgeverij: Celtica Publishing Genre: Fantasie Cijfer: 9,5
Hier gaat het Zwarte Kristal over.
Goud en Zilver, samen verbonden… Jill en Skylar hebben alles achter zich gelaten om in de Buitenwereld het Zwarte Kristal te vernietigen, het duistere object dat de mens op Drägan Duma verbindt aan de kwaadaardige magiër Morbiston. Met slechts een handvol aanwijzingen staan ze aan het begin van een avontuur in een wereld waar magie ongewenste aandacht trekt. En hoe verberg je draken op een plaats waar mythische wezens niet langer voorkomen?
Terwijl de magiër en zijn Morbiden op Drägan Duma nog altijd dood en verderf zaaien, begint voor Jill en Skylar een race tegen de klok. De onstabiele verbinding teistert de Buitenwereld en tegenslagen maken de missie nog moeilijker dan verwacht. Volgens de profetie kan Morbiston alleen voorgoed worden verslagen door magie in vertrouwen te bundelen. Maar Jill raakt gaandeweg zelfs het vertrouwen in zichzelf kwijt. Kan zij haar twijfels opzijzetten om een einde te maken aan Morbistons duistere macht?
Dit vind ik van het boek.
Kennen jullie dat gevoel dat je helemaal in een serie zit en dan opeens bij het laatste deel aan bent beland en opeens niet meer verder wil lezen? Nou, dat had ik bij Drägan Duma van Patty van Delft. Ik wilde het laatste boek in de serie gewoon niet gaan lezen, want dan moest ik afscheid nemen van de personages. Sterker nog, ik kwam erachter dat ik het laatste deel gewoon nog nooit had gelezen toen ik de overige recensies van de boeken van Patty van Delft aan het overzetten was. Schandalig gewoon. Dus met de reread van de eerste twee delen en nu het slotdeel van de serie weet ik eindelijk hoe het verhaal afloopt. Yahoo!
Oké, genoeg afgedwaald, tijd om het echt over het boek zelf te gaan hebben. En zoals altijd begin ik dan bij de cover van het boek. Deze vind ik weer echt zo ontzettend mooi. Je ziet de hoofdpersonages in het oog van de draak; voor mij staat dat echt symbool voor de band tussen rijder en draak. De titel, die ook weer prima bij het verhaal en de flaptekst paste, maakte me gelijk nieuwsgierig.
Het verhaal.
Als we dan naar het verhaal zelf gaan, vind ik dit de perfecte afsluiter van de serie. Soms krijg je gelijk in het begin van het einde van een serie al het idee dat het verhaal te snel is afgeraffeld. Maar dat was hier zeker niet het geval. Patty van Delft neemt de tijd om de lezer een geweldig einde te gunnen. De verhaallijn heeft verschillende plottwists en je leert sommige personages nog beter kennen. Zo vind ik het personage van de wijze echt een heel tof personage in dit deel.
De personages zijn allemaal stuk voor stuk supergoed uitgewerkt, of het nu gaat om een hoofdpersonage of een personage met een kleine bijrol. Ze voelen stuk voor stuk aan als echte vrienden of vijanden. Het voelt alsof je ze stuk voor stuk persoonlijk kent. Daarnaast is de wereld waarin het verhaal zich afspeelt supermooi omschreven. Vooral een stukje bij een magisch meer. Ik zag dat meer zo voor me.
In dit deel spelen de draken in mijn ogen een grotere rol dan in de eerste twee delen. Ze hebben een grote rol in de epische eindstrijd. Waar ik helaas niet te veel over kan verklappen. Want als ik dat doe, verraad ik een deel van het verhaal en dat zou zonde zijn van je leeservaring. Maar dat de samenwerking tussen rijder en draak groter is dan ooit is iets wat zeker naar voren komt. Patty is ook niet bang om personages te verwonden of te vermoorden en dat vind ik knap. Het is toch een kunst om favoriete personages te verwonden?
De eindstrijd is episch en groot, precies zoals het hoort bij een fantasieboek. Ja, Het zwarte kristal is echt het perfecte einde van deze geweldige serie. Dat ik fan ben van Drägan Duma mag duidelijk zijn. Ik raad dit boek dan ook van harte aan. Het krijgt van mij een mooie 9,5 en ik ben heel benieuwd wat voor verhalen Patty van Delft in de toekomst nog voor ons heeft.
Liefs, Melanie
