Recensie Meisje van glas.

Titel: Meisje van glas Auteur: Bjorn van den Eynde Uitgeverij: Pelckmans Genre: Jeugd 14+ Cijfer: 6,5

Hier gaat Meisje van Glas over.

Twee tieners uit de Italiaanse ‘stad van glas’ verdwijnen en verschijnen weer op gruwelijke beelden. Roberto Scola kan zijn vriendin Helena Floros niet redden, wanneer een verborgen foltertuig zich van binnen in haar arm een weg naar buiten snijdt. De zeventienjarige Poolse immigrante Aniela Orkan wordt hoofdverdachte, omdat zij enkele tieners uit haar school niet mis te verstane dreigbrieven stuurde. Het enige probleem: Aniela had een jaar geleden een zwaar auto-ongeval en zit sindsdien in een zorgcentrum. Ze praat niet meer en reageert op geen enkele prikkel. Toch lijken de verhalen afgebeeld op haar glasramen model te staan voor nog meer gruwelijke feiten. Wanneer Team Mortis jeugdspionnen Jordy Smith en Megan Ryan op afschuwelijke wijze vermoord worden in de nasleep van hun onderzoek in Murano en Polen, vraagt Nielsen aan zijn nichtje Erika om samen het onderzoek voort te zetten. Voor Nielsen staat er immers meer op het spel dan de waarheid…

Dit vind ik van het boek.

De cover van Meisje van Glas vind ik net als de laatste delen uit de team Mortis serie echt geweldig. De close-up van het gezicht is echt prachtig en de titel vind ik mooi gevonden.

Sinds ik mijn eerste Team Mortis boek las ben ik al een groot fan van de schrijfstijl van Bjorn Van den Eynde. Hij kan namelijk heerlijk beeldend vertellen alsof je midden in een film loopt. Maar in dit boek is dat misschien ook wel een minpuntje want de details in dit boek zijn erg beeldend en niet altijd even smakelijk. Eerlijk denk ik dat het hier en daar iets te beeldend is geschreven voor een 14+ boek. Als je niet naar de leeftijd van de personages zou kijken dan zou het eerder passen bij een thriller voor volwassenen. In eerdere delen zoals Stille wateren balanceerde dit altijd al op het randje, maar kon het nog net.

Daarnaast had ik bij Meisje van Glas in het begin wat moeite om in het verhaal te komen, op een of andere manier liep het niet helemaal lekker. Eigenlijk pas op het moment dat Erika en haar team aankomen op de plek van de vermissingen begint alles weer op zijn plek te vallen. Vanaf dat moment is het verhaal ook regelmatig lekker spannend en blijf je doorlezen, omdat je superbenieuwd bent naar het einde van het verhaal. Als Bjorn van de Eynde ergens goed in is, namelijk dan is dat in het ontwijken van wie de dader is. Dit vind je vaak echt pas op het einde van zijn boeken uit en dat maakt de team Mortis boeken dus ook zo sterk.

Ook vind ik de personages in meisje van glas weer prima uitgewerkt. Erika en haar team kennen we natuurlijk al, maar ook de andere personages leren we zeer goed kennen. Al met al dus een prima boek, maar dit keer geen meesterwerk van Bjorn van den Eynde. Gekeken naar het feit dat dit een jeugdboek is kan ik dit keer niet meer geven dan een 6,5 omdat ik denk dat menig 14-jarige er nog niet aan toe is om de details in dit boek te lezen. Want zelf deze oude rot moest soms echt even slikken.

Toch ben ik nu al weer reuze benieuwd naar de volgende Team Mortis.

Liefs, Melanie