Recensie Mama huilt harder: het persoonlijke verhaal van Leslie Keijzer

Recensie Mama huilt harder.

Titel: Mama huilt harder, Auteur: Leslie Keijzer, Uitgeverij: Luitingh-Sijthoff Genre: Non-fictie Cijfer: Niet in cijfers uit te drukken.

Hier gaat Mama huilt harder over.

Leslie Keijzer vertelt in Mama huilt harder haar eerlijke verhaal over het beginnende moederschap. Want wat als je harder huilt dan je baby, maar geen idee hebt waarom? Na de geboorte van haar zoontjes (4 en 2) krijgt Leslie Keijzer beide keren last van steeds intensere neerslachtige en angstige gevoelens. Regelmatig zit ze huilend tegenover de huisarts. Bang, radeloos, gebroken. Op het dieptepunt durft ze zelfs haar huis niet meer uit en ontwikkelt ze een extreme angst om dood te gaan.

Door de dokter wordt ze naar huis gestuurd met het advies om goed uit te rusten. Pas veel later ontdekt ze dat het om een postnatale (post partum) depressie gaat en vallen er puzzelstukjes op hun plek. Leslie is niet de enige bij wie een postnatale depressie niet wordt herkend. 1 op de 10 moeders krijgt last van een postnatale depressie.

Dit vind ik van het boek.

Ik begin zoals altijd bij de cover en die vind ik prachtig. Zeker als je het boek gelezen hebt, vind ik het heel krachtig dat er zo’n sterk portret op de voorkant van het boek staat. De sticker, bekend van die, had er van mij af gemogen. Ik vind namelijk dat de achterflap sterk genoeg is om mensen de wil te geven om het boek te gaan lezen. Persoonlijk wilde ik dit boek niet lezen, omdat Leslie bekend is, maar omdat ik benieuwd was naar haar verhaal. De titel vind ik echt geniaal.

Toen ik begon in het boek, moest ik even wennen aan de schrijfstijl. Dit komt vooral omdat ik dus eigenlijk nooit non-fictie lees. Het verhaal is geschreven in een dagboekachtige stijl. Tenminste, zo voelde het voor mij aan; elke gebeurtenis werd verteld zoals ik in mijn dagboek zou schrijven. Leslie is superopen in het boek en de vleugjes van haar droge humor voel je door het heftige verhaal heen. Het verhaal was voor mij een feest van herkenning.

Dat klinkt wat raar, omdat het een heftig onderwerp is, maar doordat iemand als Leslie de moed heeft om haar verhaal te vertellen, voelen denk ik heel veel moeders, maar ook mensen met angst- of depressieklachten, zich niet meer zo alleen. Zo zit er een stukje in het boek waarin ze vertelt over medicatie. Ik dacht altijd dat ik de enige was die dacht dat ze altijd alles van de bijwerkingen krijgt. Maar nu weet ik dat dit niet zo is. Ik wil niet te veel over het boek verklappen, dus heel veel meer herkenbare scènes ga ik niet met je delen. Daarvoor moet je het boek zelf gaan lezen.

Ik kan niks anders dan Leslie bedanken voor haar verhaal. Zo’n persoonlijk verhaal moet geen labeltje krijgen met een cijfer of een aantal sterren. Want hoe kun je beoordelen wat je van iemands verhaal vindt? Ze wist mij te raken en ik denk dat als jij struggelt met het moederschap, met een depressie of angst, je zeker veel uit dit boek kan halen en het de moeite waard is om te lezen.

Zoals ik in mijn intro al schreef, kreeg ik dankzij de leesclub de kans om met een aantal vrouwen Leslie vragen te stellen. Maar wat ik zo bijzonder vond aan deze leesclub was het feit dat we allemaal ons eigen verhaal konden delen. We waren samen met mensen die wel en niet wat hadden meegemaakt, maar er was zoveel herkenning en vertrouwen. Leslie was superlief voor iedereen en nam echt de tijd om op iedereen te reageren en de vragen te beantwoorden. Wat mij opviel was hoe gewoon ze was en hoe graag ze haar verhaal wilde delen met de wereld. Leslie, nogmaals superbedankt hiervoor, je bent echt een topper!

Heel veel liefs, Melanie