Recensie Een huwelijk op zee van Sophie Elmhirst

Hey lieve lezer van Mels Day, heb jij ook zo genoten van het zonnetje vandaag? Ik vond het heerlijk buiten. Ik heb een stukje gewandeld en een boek gelezen in het zonnetje. Verder heb ik vandaag niet zo heel veel gedaan, vooral wat opgeruimd in huis en rust genomen. Mijn knie is nog steeds herstellende, maar het rondje lopen ging redelijk, dus dat is fijn. Gisteren had ik de leesclub van Ilona! Jullie hebben ze al vaker voorbij zien komen hier. Ook deze leesclub was weer supergezellig. Dit keer mochten we ‘Een huwelijk op zee’ van Sophie Elmhirst lezen, van uitgeverij Luitingh-Sijthoff. Die ik dan ook super wil bedanken voor het exemplaar van dit boek.

Recensie Een huwelijk op zee

Titel: Een huwelijk op zee Auteur: Sophie Elmhirst Uitgeverij: Luitingh-Sijthoff Genre: Non-fictie Cijfer: 7,5

Hier gaat Een huwelijk op zee over:

In Een huwelijk op zee van Sophie Elmhirst besluiten Maurice en Maralyn te ontsnappen aan het saaie leven in een buitenwijk, ze verkopen hun huis, schaffen een boot aan en hijsen de zeilen – op weg naar Nieuw-Zeeland.

Halverwege de reis gebeurt echter het ondenkbare. Hun geliefde boot wordt geschept door een walvis en zinkt.

Wat volgt is een adembenemende strijd om te overleven in de woeste oceaan, met weinig hoop op redding. Op een klein reddingsvlot dobberen ze vier maanden midden op de Stille Oceaan, en wordt hun liefde op de proef gesteld. Uitgehongerd en uitgeput moeten Maurice en Maralyn niet alleen manieren vinden om in leven te blijven, maar ook om hun relatie goed te houden. Hun lot is aan elkaar verbonden.

Dit vind ik van het boek:

Tijd om mijn mening over dit boek met jou te delen! Zoals altijd gaan we beginnen met het uiterlijk van het boek! Ik vind de tekening op de cover erg mooi en ook de kleur die gekozen is voor het boek. Normaal een stijl waarvan ik de cover niet zo snel op pak, maar in dit geval vind ik het tof gedaan. De titel van het boek vind ik jammer. Ik kan hem ergens snappen, maar ik denk dat het boek vaker opgepakt wordt met een andere titel. Want nu vind ik het meer een titel voor een roman en tja, dat is dit echt niet.

Dan gaan we naar het verhaal zelf. Ik lees zelf zelden non-fictieboeken; zo hier en daar probeer ik het een keer. Soms weet een boek me te raken en soms niet. In dit geval vond ik de schrijfstijl van het boek erg fijn. Het wordt namelijk erg vertellend geschreven. Er wordt verteld over een dialoog, maar niet de dialoog zelf wordt weergegeven, als je snapt wat ik bedoel. Maar dat vond ik persoonlijk dus erg prettig. In het begin moest ik wel echt even in het verhaal komen.

Maar toen Maurice en Maralyn eenmaal op hun vlot in zee dobberden, las ik het verhaal supersnel. Ik moet er zelf niet aan denken om 118 op zee te moeten overleven. Ik denk dat ik na de eerste boot die voorbij komt, die boot al achterna ga de donkere diepte in. Maar Maralyn wist juist heel optimistisch te blijven, waar Maurice wat knorrig was. De dingen die bedacht worden om te overleven op zee zijn geniaal, maar soms ook wel een beetje ranzig. Dit verhaal is daarom niet altijd helemaal geschikt voor mensen met een slechte maag! En ik raad je ook niet aan om het tijdens het eten te lezen. Denk aan Expeditie Robinson-eetproefpraktijken. Als lezer zul je je af en toe verbaasd afvragen: maar hoe dan? Maar dat maakt het verhaal gelijk interessant om te lezen.

Hoewel het verhaal waargebeurd is, zou het ook zo een film kunnen zijn. Hoewel ik het einde wat langzaam vond lezen, net zoals het begin, hoorde het wel helemaal bij het verhaal! Zoals Ilona gisteravond tijdens de leesclub zo mooi zei: anders zou je altijd met vragen achtergebleven zijn.

Dus hou jij van waargebeurde verhalen, dan zou ik je zeker aanraden om dit verhaal te gaan lezen.

Liefs, Melanie