Kortverhaal: Een onverwachts kerstdiner van Jennifer Jay
Hey lieve lezer van Mels Day, vandaag heb ik weer een kort verhaal voor jullie. Dit keer is het verhaal geschreven door auteur Jennifer Jay, Jennifer leerde ik kennen op het allereerste MH Books-event, waar ik verliefd werd op de cover van haar boek Strijdlust! Ik vind het dan ook superleuk dat ze mee wilde werken aan deze 24-dagen-tot-kerstblogs! Voor deze blog schreef ze een kort verhaal, waarvan Een Onverwachts Kerstdiner het eerste deel is. Maar er komt nog een deel aan. Als je onder deze blog reageert, dan kun je via Jennifer de e-pub met het verhaal ontvangen! En je kan het verhaal binnenkort als e-book vinden op Kobo! Ik en Jennifer wensen je heel veel leesplezier.
Een onverwachts kerstdiner
Met een klein hartje druk ik op de deurbel bij Elke, mijn oude jeugdvriendin.
Het was echt een verrassing toen ik haar drie weken geleden tegen het lijf liep op mijn nieuwe
werk. We gingen de dag nadien samen lunchen en zo kwam de nostalgie van onze middelbare
schooltijd weer bovendrijven. Toen ze hoorde dat ik sinds een paar maanden vrijgezel ben na
een langdurige relatie, nodigde ze me zonder enige twijfel uit voor haar kerstfeest. Elke
kennende, is het niet zomaar een klein, intiem diner. Nee. Elke haar ouders pakten vroeger
groot uit. Familie en vrienden gezellig bij elkaar met een uitgebreid vijf-gangen diner in een
huis – noem het maar eerder een grote villa – die van boven tot onder versierd was met
honderden kleurrijke lichtjes, kerstbomen, en zoveel meer.
Het is de eerste keer in acht jaar dat ik Kerstmis alleen vier. Sinds mijn zeventiende was ik
samen met Jonas. We deelden alles en hij leek de perfecte man te zijn voor mij. Toen we vijf
jaar samen waren vroeg hij me ten huwelijk voor de Eiffeltoren in Parijs. We droomden samen
weg van een mooie, grote bruiloft. Al kwam die er niet. Ik raakte onverwachts zwanger en al
onze plannen schoven op. Hoewel ik dolgelukkig was met de geboorte van ons zoontje Noah,
was Jonas er achteraf bekeken niet zo blij mee. Onze relatie veranderde en liep op de klippen.
‘Lizzy, je bent er!’ kirt Elke vol enthousiasme zodra ze de deur opent, gehuld in een strakke rode
jurk vol blinkende pailletten. Haar glinsterende, hoge rode hakken en het bijpassende lint in
haar blonde krullen maken haar kerst-outfit compleet. Te rood? Wat mij betreft wel, maar het
past bij Elke’s flamboyante persoonlijkheid. Ze straalt kracht uit en ademt één en al
zelfvertrouwen.
‘Uhm, ja. Ik ben er,’ mompel ik zenuwachtig. Ze wenkt me naar binnen en ik loop achter
haar het huis in. Zoals ik al verwachtte, is er heel veel volk aanwezig. Elke woont hier prachtig:
een grote nieuwbouwwoning in pastorijstijl met landelijke elementen, waardoor het er warm en
gezellig uitziet. Overal waar je kijkt staat er kerstversiering en uiteraard speelt er – hoe kan het
ook anders – kerstmuziek doorheen de volledige woonst via de boxen aan het plafond. Terwijl
Bobby Helms’ Jingle Bell Rock klinkt, wandel ik door de imposante woonkamer naar de
eetkamer, waar een groot schuifraam uitgeeft op een minstens even indrukwekkend terras. Er
staan verschillende vuurkorven verspreid over het terras en in de tuin zijn er zelfs enkele houten
chalets, volledig aangekleed in kerstsfeer.
‘Je kunt vanalles eten,’ zegt Elke met een grote, trotse glimlach. ‘Er zijn stoofpotjes, pasta’s,
tartiflette, raclette en braadworsten. Je kunt ook genieten van oliebollen, wafels en apfelstrudel
met vanillesaus. Oh en natuurlijk mogen we de drank niet vergeten! Champagne, wijn, bier,
jenever, glühwein, het is er allemaal.’ Ze klapt enthousiast in haar handen en kijkt rond zich.
‘Wauw,’ mompel ik sprakeloos. Het is alsof ik net vanuit het huis de Kerstmarkt van Brugge
opgewandeld ben.
‘Ik had echt geen zin om zelf te koken en iedereen een hele avond aan tafel zetten leek me te
saai, dus ik heb een eigen kerstmarkt opgebouwd. Er lopen ook serveersters langs met
verschillende warme en koude hapjes. Je kunt zoveel eten als je wil van alle eetkraampjes en in
de veranda staan enkele tafels gedekt waar je kan aanschuiven aan het buffet met
kerstgerechten.’
‘Elke, dit … is echt geweldig.’ Had ik al gezegd dat Elke uit een zeer rijke familie komt? Als
in: opgevoed met gouden lepeltjes, nanny’s en dure designerkledij, zelfs al in de kleuterklas? Ik
zou iets als dit nooit kunnen betalen en dat maakt dat ik me best ongemakkelijk voel door hier
te zijn. Alsof ik hier op de een of andere manier toch niet thuishoor.
‘Ja, hé? Ik vind het fantastisch. Dit is een Kerstfeest waar mensen nog lang over zullen
spreken.’ Ze klapt in haar handen en stuitert op en neer. ‘Kom, ik wil je aan enkele mensen
voorstellen.’ Ze pakt mijn hand vast en trekt me mee tussen de mensenmassa door. Ik herken
een paar mensen van vroeger, familieleden zoals Elke’s oom en tante, haar ouders en haar
oudere broer. We lopen langs de eetkraampjes tot bij een grote vuurkorf, waar verschillende
voor mij onbekende mensen op houten bankjes zitten. Ze praten gezellig met elkaar en hebben
allemaal wel iets van eten of drinken in hun handen.
‘Charlotte, ken je Lizzy nog?’ vraagt Elke aan een jonge vrouw. Ze draagt een muts en sjaal,
waardoor een deel van haar gezicht bedekt is. Ik herken haar in eerste instantie niet, maar nu
ze dichterbij komt, zie ik de bekende sproetjes op haar wangen, de lichtgroene ogen en de
kuiltjes in haar wangen als ze naar me lacht.
‘Lizzy! Wat is dat lang geleden zeg! Leuk dat je er bent. Ik wist niet dat jullie nog contact
hadden met elkaar.’
‘Sinds kort,’ antwoord ik. ‘Ik ben hier op het einde van de zomer opnieuw komen wonen en
kwam Elke een paar weken geleden tegen op mijn nieuwe werk.’
‘Ze werkt voor Juliana als grafisch designer,’ zegt Elke tegen Charlotte. Ik lach naar haar.
Het lijkt eeuwen geleden sinds we voor het laatst uitgingen. In wezen is het nog maar zeven jaar
geleden en er is best veel veranderd in die tijd.
‘Wat toevallig. Woonde jij niet in Gent?’ vraagt Charlotte.
‘Klopt. Ik heb er een paar jaar gewoond, maar ik kon mijn geboortestad niet missen,’ zeg ik
luchtig. Ik vermeld er niet bij dat mijn relatie op de klippen liep toen ik mijn verloofde in bed
betrapte met mijn voormalige beste vriendin, terwijl ons zoontje van negen maanden in zijn
kamertje lag te slapen. Nope. Dat hoeven ze hier niet te weten. Noah is ook meteen de reden
waarom ik hier ben. Hoe moeilijk het ook is om Noah af te staan, Jonas heeft ook recht op tijd
met hem. Hij gaat één nachtje om de veertien dagen bij hem logeren en nu met de feestdagen
wilde Jonas het eerlijk verdelen. Hij stond erop om Noah met Kerst bij hem te hebben, zodat
hij op oudjaar een stapje in de wereld kan zetten met zijn nieuwe vlam. Die nieuwe vlam is zelfs
niet eens mijn voormalige beste vriendin. Hij heeft er duidelijk geen gras over laten groeien.
Gezien ik helemaal niet van plan ben om de bloemetjes buiten te zetten met oud en nieuw, ging
ik akkoord. Al breekt het mijn hart om mijn kleine mannetje niet bij me te hebben. Het is de
eerste keer dat Noah vier dagen bij zijn vader blijft en de drang om te weten hoe het met hem
gaat, is continu aanwezig in mijn hoofd. Het liefst check ik om de minuut mijn telefoon, maar
dat heeft geen zin. Jonas is niet bepaald zo spraakzaam als Noah bij hem is.
Ik heb gisterenochtend een berichtje gehad dat hij goed geslapen had, maar meer informatie
heb ik tot nu nog niet gekregen. Het breekt mijn hart om mijn kleine mannetje te moeten afstaan
en hem niet elke dag bij me te hebben, maar ik kon de relatie met Jonas na het bedrog echt niet
verderzetten. Hier op het kerstfeest zijn, omgeven door zoveel mensen is de ideale manier om
mijn gedachten te verzetten en niet emotioneel te worden. Ik heb echt getwijfeld om toe te
zeggen, maar wat hield me tegen? Noah is bij zijn vader en hier zijn in gezelschap is beter dan
in mijn eentje op de bank zitten in een pyjama, met een afhaalmaaltijd en een veel gedraaide
kerstfilm.
‘Heb je al iets genomen om te eten? Er zijn heerlijke stoofpotjes en de raclette is echt heel
erg lekker,’ zegt Charlotte.
‘Ik ga er zo meteen heen,’ antwoord ik met een lachje. Elke stelt me nog aan een paar
anderen voor. Sommige gezichten herken ik van in onze schooltijd, anderen zijn dan weer
vrienden of familieleden van Elke. Ze werkt als financieel directeur bij het bedrijf waar ik
momenteel nieuwe bedrijfslogo’s voor ontwerp.
Het stoofpotje is zoals Charlotte zei heerlijk, net zoals de raclette. Ik neem binnen ook een
kijkje, waar er verschillende warme groenten te vinden zijn, gratinaardappelen, pommes
duchesses en meerdere soorten vlees. Het is geen gewoon feestmaal te noemen, maar eerder
een eetfestijn. Ik hoop maar dat de overschotjes niet weggegooid worden, maar aan een goed
doel geschonken worden. Er zijn genoeg mensen die zich zo’n heerlijke gerechten niet kunnen
veroorloven met de feestdagen.
De tijd gaat snel voorbij en de sfeer is precies zoals het hoort te zijn met Kerstmis. Gezellig,
met leuke muziek, prachtig versierde kerstbomen, en goed eten. En dan heb ik nog niet
gesproken over de wijn. Ik zit al aan mijn vierde glas als een niet geheel onbekende man mijn
aandacht trekt. Bijna laat ik het glas vallen, maar ik heb nog net op tijd voldoende controle over
mijn lichaam om dat te voorkomen.
Prachtige donkerbruine ogen, die me aan Bambi doen denken, halflange bruine golvende
lokken, een getrimde baard en een perfecte kaaklijn. Hij ziet er nog knapper uit dan ik het me
herinner en voordat ik met Jonas samen was, dacht ik ongelofelijk veel aan deze man. Vijf jaar
lang ben ik stiekem verliefd geweest op hem. Ik schreef zijn naam met een hartje eromheen op
mijn cursusblokken en kon uren naar zijn foto’s op social media kijken. Ik heb het nooit
aangedurfd om toenadering tot hem te zoeken. Wat zou hij in een simpel meisje als ik zien?
Mijn ouders hebben het niet slecht, maar ze zijn zeker niet rijk zoals Elke haar familie. Nee, ik
zag het niet voor me en hield mijn verliefdheid dus altijd geheim.
Ik probeer geen oogcontact te maken met Elke haar neef en zoek het kraampje op waar ze
apfelstrudel hebben. Het heerlijke dessert is één van mijn favorieten tijdens de feestdagen dus
ondanks de vele calorieën, besluit ik er vanavond gewoon van te genieten zonder me schuldig
te voelen tegenover mijn weegschaal. Ik heb niet te klagen met mijn maatje veertig, maar het is
ook niet zo dat ik kan eten wat ik wil zonder aan te komen. Mijn zandloperfiguur met
vrouwelijke rondingen kan ik alleen zo behouden door drie keer per week te sporten. Al is dat
sinds mijn relatiebreuk met Jonas een uitdaging. Mijn moeder is een schat en ze doet haar best
regelmatig te babysitten zodat ik wat tijd voor mezelf heb, maar drie keer per week is ook voor
haar teveel gevraagd. Ik ben zodanig in gedachten verzonken dat ik niet opmerk dat uitgerekend
hij ook naar het kraampje komt om een stuk apfelstrudel.
‘Lizzy?’ vraagt hij met een verraste stem. Ik kan niet ontkennen dat er vlinders in mijn buik
rondfladderen omdat hij mijn naam nog weet.
‘Hey, Olivier.’
‘Oh, je bent het echt. Wauw! Je bent volwassen geworden.’ Hij bekijkt me van top tot teen
en ik weet niet of mijn gedachten een loopje met me nemen, of dat zijn blik echt iets langer bij
mijn decolleté blijft hangen.
‘Hoe lang is het geleden dat ik je zag?’ vraagt hij, met zijn hand door zijn haar wrijvend.
Doet hij het express? Of is hij zich er niet bewust van dat die beweging hem nog aantrekkelijker
maakt. Zeker nu hij een maatpak draagt, met blinkende kostuumschoenen én vlinderdas.
‘Acht jaar denk ik.’
‘De tijd vliegt,’ mompelt hij.
‘Ja, dat is zeker zo.’ De serveerster geeft ons beide een stuk apfelstrudel, overgoten met
warme vanillesaus. Ik wil weglopen richting een vrij bankje bij een vuurkorf, maar natuurlijk
volgt Olivier me.
‘Mag ik bij je komen zitten?’ vraagt hij vriendelijk. Ik kan geen nee zeggen, dus probeer ik
de ongemakkelijke knoop in mijn buik te negeren als hij vlak naast me gaat zitten. Ik kan zijn
parfum ruiken en zelfs al heb ik gezworen om in de eerste jaren niet meer in de buurt van
mannen te komen, kan ik niet ontkennen dat het me iets doet. Mijn hoofd is de stiekeme
verliefdheid van jaren geleden duidelijk nog niet vergeten.
‘Hoe gaat het met je?’ vraagt hij.
‘Goed, met jou?’ antwoord ik zo oppervlakkig mogelijk.
‘Best wel oké,’ antwoordt hij met een klein lachje. ‘Woonde jij niet in Gent?’
‘Ja. Sinds kort woon ik weer hier in Brugge.’
‘Groot gelijk. Brugge is toch net iets mooier dan Gent. Zeker tijdens de eindejaarsperiode.’
‘Beide steden hebben zijn charmes, maar hier voelt het wel echt als thuiskomen.’
‘Je bent hier opgegroeid, toch? We zaten samen op school als ik het me goed herinner.’ Ik
knik en neem een hapje van mijn dessert. De combinatie van de warme appel, de saus en de
kruiden die perfect gedoseerd zijn, doet me even mijn ogen sluiten om volop te kunnen genieten
van deze verfijnde smaken.
‘Is jouw partner hier ook, of ben je alleen?’ Hij kijkt rond zich, alsof hij op zoek is naar
iemand anders.
‘Partner?’ vraag ik verrast.
‘Je was toch verloofd, of heb ik dat mis gezien op de socials?’ Dit gesprek krijgt een gekke
wending. Hoe kan het dat deze man mij blijkbaar al die tijd op de socials gevolgd heeft?
Natuurlijk keek ik soms stiekem op zijn profiel. Hij is getrouwd en heeft een überschattig
dochtertje.
‘Laat die nadruk maar op was liggen,’ zeg ik ongemakkelijk. Ik neem nog een hap en probeer
de wending van dit gesprek het genot van het heerlijke eten niet te laten bederven.
‘Ow, shit, sorry. Ik stel misschien iets te persoonlijke vragen.’ Hij wrijft opnieuw met een
hand door zijn haar en die kleine vlinders in mijn buik blijven rondfladderen.
‘Is jouw vrouw er niet? Of heb ik dat ook mis op met de socials?’ vraag ik, om de aandacht
bij mezelf weg te halen. Zijn vrouw moet hier ergens zijn en dan kan ik die vervelende vlinders
in mijn buik bevelen zich koest te houden.
‘Mijn vrouw is er twee maanden geleden vandoor gegaan met haar baas. Ze verblijft
momenteel ergens op de Caraïbische eilanden. Ze heeft mij en ons dochtertje achtergelaten.
Van de een op de andere dag waren haar spullen weg en lag er een briefje op de tafel dat ze
wilde scheiden en een relatie had met haar baas. ik heb haar niet meer gezien of gehoord.’
Meteen voel ik medelijden met hem en zijn dochtertje en voel ik een verbintenis op de één of
andere gekke manier. Hoe kan een moeder haar kind achterlaten?
‘Shit. Dat was te veel informatie om het gesprek te openen. Het spijt me. Je moet nu wel
vreemde dingen van me denken nu.’
‘Nee, helemaal niet,’ antwoord ik. ‘Integendeel, ik denk dat ik precies weet hoe je je voelt.’
‘Ik kan niet bepaald zeggen dat ik daar blij van word, gezien dat betekent dat je vermoedelijk
ervaring hebt met zo’n situatie?’ Ik knik en neem nog een hap van mijn dessert.
‘Ik was inderdaad verloofd. We waren onze bruiloft aan het plannen toen ik onverwachts
zwanger werd. De trouwplannen werden uitgesteld door de geboorte van ons zoontje. Drie
maand geleden trof ik mijn ex aan in ons bed met mijn voormalige beste vriendin terwijl ons
zoontje van negen maanden in zijn kamer lag te slapen.’
‘Shit, wat klote.’
‘Part of life, niet?’ Ik kijk Olivier aan en ben gefascineerd door de weerspiegeling van de
vlammen uit het kampvuur in zijn ogen.
‘En nu ben je hier,’ zegt Olivier.
‘Ja, nu ben ik hier.’
‘Heb je nog contact met jouw ex?’
‘Ja. Noah gaat om de veertien dagen een nachtje naar z’n vader en nu is hij er vier dagen.
Ik word gek van onzekerheid en wil eigenlijk elke minuut weten hoe het met mijn kleine
mannetje gaat.’
‘Hij moet nu ongeveer één zijn dan?’ vraag Olivier. Ik knik en lach.
‘Hij wordt één op dertig december.’
‘Oh, wat leuk. Is hij dan bij jou?’
‘Gelukkig wel,’ zeg ik met een glimlach. ‘Hij komt overmorgen terug. Ik heb nog geen
speciale plannen gemaakt, maar wil zeker wel iets doen met hem op zijn eerste verjaardag.’
‘Natuurlijk. Het blijft speciaal.’
‘Hé jullie,’ zegt Charlotte plots. Ze komt naast ons zitten met een glas champagne in haar
handen.
‘De groep uit de middelbare school wil graag een spel spelen bij die vuurschalen.’ Ze wijst
een plek aan waar enkele mensen zich verzameld hebben.
‘Hebben jullie zin om mee te doen?’
‘Welk spel?’ vraag ik. Charlotte grijnst.
‘Spin the bottle. We hebben een pot gemaakt met allerlei verschillende opdrachten en
vragen. Het wordt leuk! Jullie moeten echt meedoen.’ Olivier kijkt naar mij en trekt vragend
een wenkbrauw op.
‘We zitten hier goed met ons tweetjes, maar extra zielen betekent vaak meer vreugde.’
‘Het zijn toch geen gekke, seksistische opdrachten, hé?’ vraag ik aan Charlotte.
‘Natuurlijk niet. We zitten hier nog altijd op een kerstfeest. We houden het deftig.’
‘Goed dan. Ik denk dat we wel kunnen aansluiten.’
Zo’n vijf minuten later zitten we allemaal samen in een kring op grote kussens, tussen twee
vuurschalen. Waar ze zo snel de kussens en dekentjes gehaald hebben, blijft me een raadsel,
maar het zorgt er wel voor dat we comfortabel zitten. Er ligt een lege fles wijn in het midden,
omringd met heel wat shots jenever en kleine dessertjes. Charlotte geeft ons een willekeurige
plaats in de kring. Olivier zit schuin tegenover me. Ik kijk naar hem en hij knipoogt naar me.
De vlinders blijven in mijn buik rondfladderen en nemen toe aan intensiteit. Ik richt mijn
aandacht snel op de fles voor me. Links van me zit Elsie, een meisje waarmee ik in de klas heb
gezeten. We waren nooit echt vriendinnen, maar ze was altijd aardig. Rechts zit Jarno. Als ik
me niet vergis zat hij samen met Olivier in de klas, een jaar hoger dan mij. Ik herken niet
iedereen, maar probeer me te ontspannen. Hoe erg kan dit spelletje zijn?
De eerste draai wordt aan de fles gegeven door Elsie. Hij wijst in de richting van een man
die ik niet ken. Elsie haalt een papiertje uit de glazen pot en leest het voor.
‘Noem minstens drie rendieren van de Kerstman.’ Ze fronst en kijkt naar Charlotte.
‘Wat voor vraag is dit?’ Charlotte haalt haar schouders op.
‘Het is Kerstmis, we hebben er uiteraard kerstige vragen en opdrachten in verstopt.’
‘Rudolf, natuurlijk,’ antwoordt de man. ‘Blitzer? Comeet?’ Hij fronst en is niet zeker van zijn
antwoord. Elsie twijfelt even.
‘Rudolf is correct. Het is Blitzen en Comet.’
‘Ah, dat zit toch aardig in de buurt. Kan je het niet goedkeuren?’ Hij kijkt Elsie lieflijk aan
en ze kijkt op haar beurt naar Charlotte.
‘Jij kiest. Als hij de opdracht wint, mag hij zelf kiezen wat hij eet of drinkt. Verliest hij deze,
moet hij sowieso een jenever opdrinken. We vullen bij tot de pot leeg is.’ Elsie krijgt een
ondeugende schittering in haar ogen.
‘Alles is leuker met een beetje alcohol. Je verliest deze opdracht. Drinken maar!’ Ze gooit het
briefje in de vuurschaal naast ons en de man pakt een geel shotglas. Met zijn blik op Elsie
gericht, drinkt hij het in één slok uit.
‘Nu is het mijn beurt,’ zegt hij en hij draait aan de fles, die Elke aanwijst. Hij pakt een briefje
uit de glazen pot en leest de opdracht voor.
‘Verzamel in dertig seconden een muts, sjaal en handschoenen.’ Hij kijkt Elke aan. Het is
duidelijk dat ze de opdracht met plezier aanvaard.
‘Drie, twee, één, start!’ Ze schiet recht en kijkt snel rond zich. De muts heeft ze snel te pakken,
een sjaal lukt ook nog ruim binnen de tijd, maar de handschoenen zijn iets moeilijker. Als de
groep aan negenentwintig seconden zit, ploft ze neer op haar plek.
‘Yes! Ik win,’ gilt ze. Ze kiest heel zelfverzekerd voor een shot jenever en slaat het glaasje in
één beweging achterover, waarna ze aan de fles draait. Hij stopt bij een voor mij onbekend
meisje. Elke haalt een nieuw briefje uit de pot.
‘Welke kerstfilm is jouw guilty pleasure?’ vraagt Elke.
‘The Grinch,’ antwoordt ze meteen. ‘Het is geweldig om de evolutie in Grinch te zien van
grumpy vol haat, naar zachtaardig en blij.’
‘Ja, die is echt zo mooi!’ beamen twee anderen. Het meisje pakt een chocolaatje van de schaal
en draait aan de fles. Hij wijst naar Olivier.
‘Zeg binnen de vijf seconden een zin waar het woordt kalkoen in voorkomt,’ zegt het meisje.
‘Eén, twee, dri-’
‘De hele familie smulde van de gevulde kalkoen op kerstavond en zelfs de hond kreeg een
boutje.’
‘Welke hond?’ vraagt Elke. ‘Er is hier geen hond.’ Olivier rolt met zijn ogen naar zijn nicht.
‘Het is een spel, Elke.’ Hij twijfelt tussen een klein stukje wafel en een shot jenever, maar kiest
toch voor de jenever. ‘We moeten het leuk houden, niet.’ Hij draait op zijn beurt aan de fles.
Jarno is aan de beurt. Olivier leest het briefje voor.
‘Zing en dans rond zoals Olaf in Frozen.’ Olivier schiet in de lach, net als enkele anderen.
‘Serieus? Moet dat?’
‘Ah, kom op, Jarno. Het is een spel.’
‘Ik ga mezelf niet belachelijk maken.’
‘Dan drink je drie shots na elkaar op. Drie verschillende smaken,’ zegt Elke met een grijns.
Jarno haalt zijn schouders op, pakt drie willekeurige shots vast en speelt ze een voor een naar
binnen. Hij ziet er niet eens ongemakkelijk uit.
‘Mijn beurt om aan die fles te draaien,’ zegt hij. De fles draait rond en wijst mij aan. Mijn
hart bonst in mijn keel. Welke idiote opdracht zal eruit komen? Het zal zeker iets genant zijn
en als Jarno het briefje leest, worden zijn ogen groter.
‘Dit kan interessant worden,’ mompelt hij. ‘Draai een rondje aan de fles en kus de persoon
waarbij de fles stopt voor minstens vijf seconden.’
‘Nee? Wat?’ Ik kijk verbaasd naar Elke en Charlotte, maar ze halen gewoon hun schouders
op.
‘Deze hele groep is vrijgezel. Het is niet zo erg, toch?’ zegt Charlotte met een wuivend
gebaar. Ik heb geen zin om drie shots na elkaar te drinken, dus besluit ik de opdracht aan te
gaan.
‘En wat als de fles een meisje aanduidt?’
‘Dan kan je nog altijd een zoen op de wang geven. Maar als het een jongen wordt, moet je
hem echt kussen.’ Ik zucht en geef een harde draai aan de fles. Hij blijft maar rondjes draaien
en het ongemakkelijke gevoel in mijn buik wordt er niet minder op. De fles vertraagt en stopt,
bij Olivier. Mijn blik vindt de zijne en ik weet niet wat hij hiervan denkt.
‘Ik weet echt niet of het een goed idee is,’ stamel ik.
‘Het is maar een kus,’ zegt Elke. Al zie ik toch enige jaloezie in haar blik. Olivier mag dan
wel haar neef zijn, ze heeft het vroeger nooit onder stoelen of banken gestopt dat ze verliefd op
hem was.
‘Goed dan.’ Ik sluit mijn ogen, adem diep in en uit en sta op. Ik loop om de kring heen naar
Olivier, die ondertussen al recht staat.
‘We kunnen dit wel,’ fluistert hij. Ik sluit mijn ogen en druk mijn lippen op de zijne. Hij
beweegt met me mee en laat zijn lippen over de mijne glijden in een zeer zachte kus.
‘Eén, twee,’ telt de groep. De vlinders in mijn buik fladderen wild rond.
‘Drie, vier.’ Mijn god, mijn hart bonst razendsnel in mijn keel.
‘Vijf.’ Ik trek me snel terug en kijk verward naar Olivier. Hij fronst, wrijft met zijn hand door
zijn haar en gaat zitten. Ik loop om de groep heen en ga ook weer op mijn plek zitten.
‘Wat ga je eten of drinken?’ vraagt Elke.
‘Uh,’ zeg ik aarzelend. Mijn handen trillen en ik heb best wel al wat wijn op. Ik ga voor de
veilige optie en neem een kerstkoekje van de schaal. Snel draai ik aan de fles, zodat de aandacht
bij iemand anders terecht komt. Gedurende de rest van het spel ben ik er niet meer bij met mijn
gedachtes. Die kus is nog steeds voelbaar op mijn lippen. Olivier zijn blik brandt op mijn huid.
Ik word er zelfs een beetje ongemakkelijk van. Een half uur later besluit ik ermee te stoppen.
Tot mijn verbazing stopt de helft van de groep, waardoor de andere helft mokkend opstaat en
het spel abrupt ten einde komt. De sfeer blijft niet lang gespannen, want al snel loopt iedereen
weer rond tussen de kerstbomen, de chalets en zoeken de gasten nog iets om te eten of te
drinken. Mijn buik zit echt vol, dus ik hou het voor bekeken. Het is ondertussen al laat geworden
en ik ben het niet meer gewend om zo lang op te blijven. Elke zal het vast niet erg vinden als ik
naar huis ga. Er zijn al enkele gasten vertrokken, dus ik ben zeker niet de eerste.
‘Hé, vind je het goed als ik naar huis ga? Ik ben best moe.’
‘Oh, wat jammer! Je kan gerust hier slapen hoor. Charlotte en Elsie blijven hier ook.’
‘Dat is erg aardig, Elke, maar ik zou het liefst in mijn eigen bed slapen. Ik ben ook niet
voorzien op een logeerpartijtje.’
‘Goed dan, bedankt dat je erbij kon zijn. Ik vond het heel fijn tijd met je door te brengen.’
‘Jij bedankt voor de uitnodiging en het magische kerstfeest. Het was echt geweldig, Elke. Je
hebt de verkeerde job gekozen. Ben je zeker dat je geen ambitie hebt als eventplanner? Ik ben
ervan overtuigd dat je daar heel erg goed in zou zijn.’ Ze lijkt even na te denken, maar haalt
haar schouders op.
‘Het idee is eigenlijk zo gek nog niet, maar ik denk dat mijn ouders me killen als ik mijn
stabiele baan zou opgeven voor iets onvoorspelbaar.’
‘Ah, soms moet je iets aandurven. Het is maar een suggestie. Je hoeft er niets mee te doen
als je dat niet wil.’ Ze geeft me nog een stevige knuffel en neemt afscheid.
Als ik naar binnen loop, hoor ik Olivier mijn naam roepen. Hij snelt naar me toe.
‘Ga je weg zonder afscheid te nemen?’ vraagt hij.
‘Sorry, ik … bedoelde het niet zo.’
‘Het is oké, Lizzy.’
‘Het spijt me van daarnet. Ik had niet de bedoeling om jou te kussen. Maar ik wilde geen
drie jenevers drinken en …’
‘Het is echt oké. Eerlijk?’ Hij lacht en wrijft weer door zijn haar. Is het een soort van zenuwtik
als hij nerveus is? Ik heb het hem vanavond al vaak zien doen. ‘Ik vond het eigenlijk wel fijn.
Voor herhaling vatbaar.’
‘Het gezelschap, bedoel je?’ vraag ik ter verduidelijking. Hij kan absoluut niet bedoelen dat
hij me nog eens wil zoenen. Toch?
‘Ik ben tot het einde van de kerstvakantie met verlof. Heb je zin om eens af te spreken?’
‘Ow. Ik weet het niet. Overmorgen komt Noah terug en ik wil graag iets doen met zijn
verjaardag. De komende week kan dus best nog druk worden. Misschien later?’
‘Mag ik op z’n minst jouw nummer hebben?’ Even aarzel ik, maar wat heb ik te verliezen?
Hij lijkt me aardig. Ik bedoel … Uiteindelijk ken ik hem al jaren.
‘Natuurlijk,’ antwoord ik. Hij geeft me zijn mobiel en ik toets mijn nummer in, waarna ik
naar mezelf bel zodat ik zijn nummer ook heb.
‘Geweldig,’ zegt hij enthousiast. ‘Het was echt leuk je weer te zien, Lizzy.’ Hij leunt voorover
en mijn hart maakt een sprongetje want hij gaat me toch echt niet opnieuw zoenen? Gelukkig
landen zijn lippen op mijn wang en niet op mijn mond. Ik negeer het teleurgestelde gevoel in
mijn lijf en focus me op mijn voornemen om weg te gaan.
‘Bedankt voor jouw gezelschap vanavond,’ antwoord ik.
‘Jij bedankt. Ik hoop dat je de komende dagen veel zal genieten met Noah en dat hij een
fantastische eerste verjaardag tegemoet gaat.’ Mijn hart smelt bij zijn tedere woorden.
‘Dank je,’ weet ik er met moeite uit te persen.
‘Tot later, Olivier.’
‘Tot binnenkort, Lizzy.’
Heel veel liefs, Melanie
