Kerstherinneringen van de auteurs van Pootjes & knuffels

Hey, lieve lezer van Mels day, Op zaterdag 22 november 2025 is ‘Pootjes en knuffels uit Musti’s Dreamhouse’ verschenen, een heerlijke feelgoodbundel over katten. Onder leiding van schrijfster Eva Linden bundelden tien Vlaamse en Nederlandse auteurs hun krachten om dit bijzondere boek te schrijven. Alle verhalen zijn namelijk gebaseerd op een van de tien katjes in de opvang van Arkadas, onder de liefdevolle zorg van Sofie Rymenants.

Arkadas is een vereniging die intussen meer dan twaalf jaar bestaat en waarvan het belangrijkste doel is om dierenleed te verminderen en de leefomstandigheden van onder andere katjes op straat te verbeteren. ‘Sofie en ik hebben een gemeenschappelijke vriendin die het idee opwierp om samen te werken,’ vertelt Eva Linden. ‘Na een keertje samengezeten te hebben om de opties te bekijken, startte het project. Ik plaatste een oproepje op mijn socials en al gauw had ik een team van tien kattenliefhebbers bij elkaar. We gingen op bezoek bij Sofie in het ‘Dreamhouse’ om de katjes te ontmoeten en kozen elk één katje uit waarover we een verhaal zouden schrijven.’ Alle katjes in het Dreamhouse hebben ‘een beperking’, de meesten van hen zijn gedeeltelijk of volledig blind.

De voorbije maanden werkten alle auteurs met veel enthousiasme en liefde aan de verhalenbundel. De cover werd ontworpen door Eva zelf. Als lezer word je verwelkomd bij Musti en zijn vriendjes in het Dreamhouse, waar de katten een heus kerstfeest aan het voorbereiden zijn. Deze sfeervolle setting dompelt je als lezer onder in de gezelligheid van kerst en katten. Een ideaal kerstcadeautje dus!

Het boek is geschikt voor lezers vanaf 12 jaar die houden van feelgood en katten, en zal te koop zijn via de website van Schrijfgoesting of bij Sofie zelf. De volledige opbrengst van het boek gaat naar Musti’s Dreamhouse, zodat Sofie nog beter voor de katjes kan zorgen en er nog meer katjes gered kunnen worden.

Voor de blog van vandaag hebben een aantal auteurs die meewerkte aan deze prachtige bundel hun favoriete kerstherinneringen met mij gedeeld.

De Kerstherinneringen van de auteurs van Pootjes en Knuffels.

Eva

Mijn kerstherinnering is niet per se mooi, eerder melancholisch en verdrietig. Toch krijg ik er telkens weer een glimlach van op mijn gezicht. Daarom heb ik deze kerstherinnering ook gebruikt als basis voor mijn verhaal ‘Het mysterieuze cadeautje’.

Toen ik zes jaar oud was, viel er  tijdens de kerstperiode bij ons weinig te vieren. Mijn jongere zusje Ine had een bijzonder agressieve vorm van kanker en lag op sterven. Telkens wanneer we op bezoek gingen bij haar in het ziekenhuis, vroeg ze om haar duplo-paarden en lasso mee te brengen, maar die waren onvindbaar. Hoe vaak ik haar ook vertelde dat de lasso spoorloos was, ze bleef ernaar vragen, alsof het haar laatste wens was…

Onze kerstboom bleef dat jaar staan tot eind januari. Pas dan was er ruimte om kerst te ‘vieren’, voor de eerste keer zonder mijn zusje. Ik herinner me er niet veel van, het verdriet was te groot. Maar toen de pakjes werden uitgepakt, bleef er eentje liggen. Het was van niemand, voor niemand, nergens een naam… Ik mocht het cadeautje uitpakken en eindelijk vonden we… de lasso. Ine had een grap met ons uitgehaald, daarom moest ze altijd zo lachen als ik zei dat de lasso verdwenen was. De laatste ‘prank’ van mijn zusje zal ik nooit vergeten!

Lynn

Het was de eerste kerst met allebei de kinderen. Buiten was het koud, maar binnen zorgde de chaos voor warmte. Broer had alle sneeuwbollen, treintjes en kersthuisjes die muziek speelden tegelijk opgezet en danste nu met wijdgespreidde armen tussen de half-uitgepakte dozen kerstversiering. Zus lag op haar rug onder de kerstboom. De gekleurde lichtjes weerkaatsten in haar ogen terwijl ze vol verwondering omhoog staarde. Zij was vanaf het begin de stille kracht naast de sprankelende energie van Broer, de ying naast zijn yang. Ondertussen had Broer in de dozen een kerstmuts gevonden die ook muziek speelde. Als je op een knopje drukte flikkerden de lichtjes langs de rand en hij rende meteen naar Zus om dat te laten zien. Zus schrok van het vreemde voorwerp dat zo snel op haar af kwam. Haar kleine vuistjes zwaaiden, haar hoofdje draaide weg en ze begon te jammeren. Voordat ik iets kon doen aaide Broer haar krulletjes terwijl hij zachtjes voor haar zong. “Bingel bel, bingel bel, bingelolloweeee!” Hij had instinctief begrepen wat het probleem was want nu hield hij de muts op een veilige afstand zodat Zus rustig naar de lichtjes kon kijken. Haar hele lijfje ontspande. Haar lipjes plooien in wat ik zeker wist dat een lachje was, al zeiden anderen dat het maar een spierstrekking was. Haar ogen werden weer groot van verwondering, niet voor de lichtjes maar voor de grote broer die haar zo lief troostte. Toen ik naast hen neerknielde gooide Broer zijn armpjes om mijn nek terwijl Zus kirrend op haar zij draaide, haar hoofdje tegen de palm van mijn hand gedrukt. 

Het was geen groot of bijzonder moment, maar ik herinner me nog goed het intense geluk dat me toen overviel. De overweldigende liefde voor die twee kleine wezentjes waarvoor ik mocht zorgen. Ik denk er ieder jaar aan terug als de radio kerstliedjes begint te spelen.

Stef

Kerst heeft altijd iets van thuiskomen gehad.

Als kind was het een familieritueel: te veel eten, nog meer drinken, bulderlachen dat over de tafel rolde en cadeautjes die langer schitterden in mijn hoofd dan onder de boom. Dat is eigenlijk nog steeds zo langs moeders kant. Soms lag er sneeuw… of ik verbeeldde het mij, wat uiteindelijk op hetzelfde neerkomt. In die dagen zong ik nog als solistje in het kerkkoor, in een witte alba tussen wierook en warme kaarsen. De religie is nadien van me afgegleden, zachtjes, zonder ruzie. Maar ergens vier ik nog altijd het licht, na het donker, het begin van langere dagen, alsof de wereld stilletjes diep ademhaalt en besluit opnieuw te proberen.

Later werd kerst Love Actually kijken, en jazzplaten van Ella Fitzgerald en Aretha Franklin die ik grijsdraai tot Sleigh Ride zich drie weken lang als een muzikaal wormpje in mijn brein nestelt. Het is geen groots festijn meer, maar een seizoen vol warmte en inspiratie, familie, vrienden, zachte verlichting, te veel dessert, een glas dat altijd halfvol lijkt.

Gezelligheid. Meer moet dat niet zijn.

Jolijn

Ik was nog jong en weet alleen nog maar kleine stukjes. Samen met mijn ouders, mijn broer, mijn oom en tante en mijn neefje en nichtje, zaten we in een huisje net over de grens in Duitsland. Mijn oom had een videocamera (was toen heel bijzonder). En filmde de kinderen tijdens het afwassen. We begonnen met een theedoek en er werd iets gezegd in de trant van afwasfilmpje. Verder kan ik me ook herinneren dat de vrouwelijke helft van dit gezelschap gezellig kerstengeltjes is gaan maken van stro.  Verder waren we ook naar de kerstmarkt van Trier. Voor het eerst dat ik zoiets zag. De kraampjes met de  Lebenkuch hartjes met Ich liebe dich, waarvan ik toen de betekenis nog niets wist.  Ik weet ook nog dat mijn broer ziek was en vanaf de slaapbank over grappige commentaar op gaf.  Als deze gezelligheid ging gepaard met het grijs draaien van een CD. Kerstfeest met Andre van Duin stond bijna dag en nacht aan. Veel Engelstalige liedjes met een (grappige of ontroerende) Nederlandse tekst. En nu zeker 30 jaar later hoor ik in mijn hoofd bij bepaalde liedjes niet de originele tekst, maar die van André. Geen grootse herinneringen, maar hoe kleine dingen je heel gelukkig kunnen maken. Want kadootjes zullen er vast ook geweest zijn, maar die kan ik me niet meer herinneren.

Nele

Bij ons thuis wordt Kerst traditie getrouw gevierd op 24 december. Eerst gewoon samen met mama, mijn broer en zus maar ondertussen ook met onze partners. De hele avond wordt gevuld met het eten van lekkere hapjes, uitdelen van kadootjes en spelen van spelletjes. Elk jaar opnieuw wordt er een doorgeefpak voorzien, gevuld met allerlei leuke opdrachten. Zo worden we elk jaar gevraagd om onze voornemens voor het nieuwe jaar te noteren en herlezen we wat we het jaar ervoor opgeschreven hadden. Eén andere opdracht verplicht ons dan weer om een ludieke familiefoto te maken. Het is altijd gezellig en er wordt veel gelachen. We proberen het meestal niet al te laat te maken want op 25 december vieren we altijd samen met onze grootouders en nonkels. Ook hier worden pakjes uitgedeeld en lekker gegeten. Het zijn twee goed gevulde dagen, vol warmte en liefde. Dat is wat voor mij Kerst is. Gewoon samen zijn en plezier hebben.

Eva, Jolijn, Nele, Stef en Lynn super bedankt voor jullie mooie kerstherinneringen! En dat jullie een verhaal hebben geschreven voor deze prachtige bundel! Ik hoop dat jullie heel veel exemplaren gaan verkopen.

Liefs, Melanie