Recensie: Levende steden 1 – Verloren Aluria van Robin Rozendal

Hey lieve lezer van Mels Day, ik ben doodop, maar heb zo’n ontzettend fijn weekend gehad! Mijn vriend lief werd 37 deze week, maar wilde zijn verjaardag niet echt vieren. Daar heeft hij een hele goede reden voor, dus dat vond ik prima! Maar zijn moeder wilde toch graag langskomen. Toen hebben we mijn moeder en haar partner ook uitgenodigd om gewoon even een kopje koffie te komen drinken. Maar die koffie werd koffie met gebak en toen nog een hele borrelplank, en ook Martijns moeder bleef gezellig hangen. Het was dan ook een hele fijne en ontspannen middag. De volgende avond gingen we kreeft eten met mijn zoon en zijn vriend. Maar we hadden spontaan een gezellige middag, dus spraken we al vroeg af. Gingen met zijn vieren naar de macro om kreeften te kopen en hebben daarna lekker in de tuin wat gedronken. Zoonlief is ondertussen de beste kok in onze familie, dus hij ging aan de slag met de kreeften. Dit was de droom van mijn vriend om dit een keer te eten. Deze avond was echt de kers op de taart van een heerlijk weekend. Maar goed, deze recensie wilde ik eigenlijk zaterdag plaatsen, maar dat is dus vandaag geworden.

De recensie van vandaag is er echt een voor de fantasielovers in mijn lijst! Deze serie wil je gewoon gelezen hebben.

Recensie Levende steden 1 – Verloren Aluria

Titel: Levende steden – Verloren Aluria Auteur: Robin Rozendal Genre: Fantasie Uitgeverij: Zilverspoor Cijfer: 8,5

Hier gaat Verloren Aluria over:

Wat als steden leven, gedachten en persoonlijkheid hebben? En wat als zij net zo worstelen met het leven als wij? Wat als steden leven, gedachten en persoonlijkheid hebben? En wat als zij net zo worstelen met het leven als wij? Van Enna’s blauwe haar kijken ze in Amsterdam niet op, maar haar vonkende handen zijn een ander verhaal. Als ze er per ongeluk iemand mee verwondt, verschijnen er grijze mensen die haar aanvallen. Rennend voor haar leven ontdekt ze een andere wereld, waar steden leven: Erimaer. Daar moet ze niet alleen de grijzen weerstaan, maar ook haar ontluikende magie onder controle zien te krijgen. Op Erimaer worden kok Yaru en boekenwurm Marthis opgepakt op verdenking van deelneming aan het verzet. Alleen hebben ze daar niks mee te maken. Ze kennen elkaar niet eens. Totdat ze visioenen zien van een gezamenlijk verleden… en een vrouw met blauw haar. ‘Verloren Aluria’ is het eerste deel van een serie vol met wonderbaarlijke wezens, een mysterieuze bron van magie en conflicten die al eeuwenlang broeien.

Dit vind ik van het boek:

Verloren Aluria is het eerste deel in de fantasieserie van Robin Rozendal. Zoals altijd begin ik eerst even met het uiterlijk van dit boek. Verloren steden is een lekker dik boek met een geweldige cover, zowel de kleuren als de afbeelding die erop staat. De titel vind ik heel mooi gevonden en de flaptekst maakte me gelijk nieuwsgierig.

Dit boek krijgt van mij een geweldige 8,5. Ik zeg er wel gelijk bij dat ik dit boek wel echt voor de fantasieliefhebber vind. Heb jij nog nooit een fantasieboek gelezen, dan is dit misschien niet helemaal het boek voor jou. Waarom dit zo is, laat ik je zo meteen weten. Verloren Aluria was volgens mij het eerste boek dat ik heb gelezen van Robin Rozendal. Haar schrijfstijl is vlot en leest makkelijk weg.

Toch kan dit boek voor de beginnende fantasielezer misschien wat lastiger weglezen. In dit verhaal gaan we namelijk heen en weer tussen verschillende tijden en lezen we ook over verschillende personages. Een deel van het boek speelt zich af in het jaar 5000 nog wat, waar de steden letterlijk leven. Het andere deel speelt zich af in het Amsterdam dat we nu kennen in het jaar 2023. Hierdoor is het zeker in het begin lastig om te zien waar de auteur naartoe gaat. Je gaat in een rap tempo op en neer en er komen heel veel personages voorbij.

Nu moet ik bekennen dat ik wel van dit soort verhalen hou, waarbij eigenlijk meerdere verhaallijnen van personages samenkomen in een verhaal waarbij de grijze mannen hun vijand zijn. En waarbij een fantasiewereld met de huidige wereld wordt gecombineerd. Elk van deze hoofdstukken (verhaallijnen) eindigt met een soort cliffhanger. De ene keer vond ik dit leuk, de andere keer dacht ik: help, ik wil verder lezen, maar dan ging ik weer naar een ander personage.

Het hele boek eindigde trouwens ook met heel veel vragen. Nu wist ik gelukkig voordat ik aan dit boek begon dat er een vervolg op zou komen, waardoor ik dit niet zo erg vind. Het maakte me alleen maar nieuwsgierig naar het volgende deel in deze serie.

P.S wist je trouwens dat er in het boek ook een aantal prachtige illustraties staan?

Al met al zou ik dit boek dus echt aan elke fantasyliefhebber aanraden.

Liefs, Melanie